ลลินนั่งอยู่ในห้อง
ไฟเปิดไว้
แต่เธอกลับรู้สึกมืด
โทรศัพท์วางอยู่ข้างตัว
หน้าจอยังเป็นชื่อเขา
สายที่ไม่ได้รับ
เธอไม่รู้ว่าตัวเองนั่งนิ่งอยู่นานแค่ไหน
รู้แค่ว่าหัวใจมันยังไม่สงบ
กริ่งห้องดังขึ้น
เธอสะดุ้ง
เสียงนั้น
ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที
“…”
เธอรู้
ว่าเป็นใคร
กริ่งดังอีกครั้ง
ยาวขึ้น
ลลินลุกขึ้น
เดินช้า ๆ ไปที่ประตู
มือเธอจับลูกบิด
หยุด
หายใจลึก
ก่อนจะเปิด
ธันวายืนอยู่ตรงนั้น
หอบเล็กน้อย
เสื้อยังเปียกชื้นจากเหงื่อ
เหมือนรีบมา
ทั้งสองมองกัน
เงียบ
“คุณมาทำไม”
เธอถาม
เสียงเรียบ
“ผมโทรหา”
“ฉันเห็น”
“แต่คุณไม่รับ”
“ค่ะ”
“งั้นผมเลยมาเอง”
คำตอบนั้น
ตรง
ลลินเม้มปาก
“คุณไม่ควรมาที่นี่”
“ผมควรมา”
เสียงเขาหนักขึ้น
“เพราะถ้าผมไม่มา…”
เขาหยุด
“…ผมจะเสียคุณไปจริง ๆ”
คำพูดนั้น
ทำให้หัวใจเธอกระตุก
“คุณก็เสียไปแล้ว”
เธอตอบ
ทันที
ธันวาก้าวเข้ามาอีกก้าว
