หลังจากคืนนั้น
ธันวาไม่ได้หายไป
แต่เขาก็ไม่ได้เข้ามาใกล้เหมือนเดิม
เขายังคงมารอ
ยังคงส่งข้อความ
ยังคงอยู่
แต่ทุกอย่าง…อยู่ในระยะที่เธอเป็นคนกำหนด
เช้าวันหนึ่ง
ลลินยืนอยู่หน้ากระจก
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านม่านเข้ามาแตะผิวเธอเบา ๆ
เธอมองตัวเองนิ่ง
“ฉันกำลังทำอะไรอยู่…”
เธอไม่ได้โกรธเขาเหมือนเดิมแล้ว
แต่ก็ยังไม่สามารถกลับไปเหมือนเดิมได้
ความรู้สึกมันเหมือน…
แก้วที่เคยแตก
แม้จะเก็บมาประกอบใหม่ได้
แต่มันก็ยังมีรอย
หน้าหอ
ธันวายืนอยู่
เหมือนทุกวัน
แต่วันนี้ลลินไม่ได้เดินไปขึ้นรถทันที
เธอยืนมองเขา
เขาก็มองเธอ
เงียบ
“เราคุยกันหน่อยได้ไหมคะ”
เสียงเธอเบา
แต่ชัด
ธันวาพยักหน้า
ทั้งสองไม่ได้ขึ้นรถ
แต่เดินไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ข้างหอ
ลมเช้าเย็นสบาย บรรยากาศนิ่ง
เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
“ฉันคิดมาแล้ว”
ลลินพูด
มือเธอวางบนตัก
กำกันแน่นเล็กน้อย
“เรื่องเรา”
ธันวานิ่ง
“
