เช้าวันถัดมา
ทุกอย่างดูเหมือนเดิม
แต่ก็…ไม่เหมือนเดิม
ลลินยืนอยู่หน้ากระจก
ปลายนิ้วลูบผ่านเส้นผมของตัวเองเบา ๆ
ภาพในกระจกยังคงเป็นเธอคนเดิม
แต่แววตา
ไม่ใช่
มันไม่ได้แข็งเหมือนที่ผ่านมา
และก็ไม่ได้อ่อนแอเหมือนก่อนจะเดินออกมา
มันอยู่ตรงกลาง
ระหว่าง “ระวัง” กับ “เปิดใจ”
เธอหยิบกระเป๋า
ก่อนจะเดินออกจากห้อง
หน้าหอ
ธันวายืนอยู่ตรงเดิม
เหมือนทุกวัน
แต่วันนี้
เขาไม่ได้ยืนพิงรถเฉย ๆ
ในมือเขา
มีถุงเล็ก ๆ
ลลินหยุด
เขาเดินเข้ามาหาช้า ๆ
“เช้า”
“ค่ะ”
เขายื่นถุงนั้นให้
“อะไรคะ”
“ข้าวเช้า”
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณไม่ต้อง—”
“ผมไม่ได้บังคับให้กิน”
เขาพูดแทรกเบา ๆ
“ผมแค่…อยากให้”
เงียบ
ลลินมองถุงนั้น
แล้วมองเขา
ก่อนจะรับ
“…ขอบคุณค่ะ”
ธันวาพยักหน้า
“วันนี้ผมไม่ไปส่ง”
เธอชะงัก
“ทำไมคะ”
“คุณบอกว่าเราเริ่มใหม่”
เขายิ้มบาง
“ผมเลยคิดว่า…ควรเริ่มจากศูนย์จริง ๆ”
ลลินนิ่ง
