เช้าวันใหม่
แสงแดดส่องผ่านม่านบาง
ห้องนอนเงียบ…เกินไป
ธันวาลืมตาขึ้นช้า ๆ
สายตาเหลือบไปที่เตียงอีกฝั่ง
ว่าง
ไม่มีรอยยับ
ไม่มีคน
เหมือน…ไม่มีใครเคยนอนตรงนั้น
เขานิ่งไปหนึ่งวินาที
ก่อนจะลุกขึ้น
“ออกไปอีกแล้ว…”
เขาพึมพำเบา ๆ
เสียงเรียบ
แต่แฝงความหงุดหงิดเล็ก ๆ
—
ชั้นล่าง
โต๊ะอาหารถูกจัดไว้
แต่มีเพียงจานเดียว
“คุณลลินออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”
แม่บ้านพูดขึ้นทันทีที่เห็นเขา
ธันวาขมวดคิ้ว
“ทุกวัน?”
“ช่วงนี้ใช่ค่ะ”
“อืม”
เขานั่งลง
หยิบกาแฟขึ้นจิบ
ขม
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกาแฟ…หรืออะไร
—
บริษัท
ลลินนั่งอยู่ที่โต๊ะ
สายตาจับจ้องหน้าจอ
“คุณลลินครับ”
เสียงนทีดังขึ้น
เธอเงยหน้า
“คะ”
“วันนี้คุณดูสดชื่นนะครับ”
ลลินยิ้ม
“เหรอคะ”
“ครับ เมื่อวานคุณดูเหนื่อย ๆ”
“อาจจะเพราะนอนดีขึ้นค่ะ”
“ดีแล้วครับ”
นทียิ้ม
ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเธอ
“สำหรับคุณ”
ลลินชะงัก
“อีกแล้
