บางครั้ง
สิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์พัง
ไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่เป็น “เรื่องเล็ก ๆ”
ที่ไปสะกิดแผลเดิม
โดยไม่รู้ตัว
เช้าวันนั้น
ทุกอย่างเริ่มต้นเหมือนเดิม
ลลินตื่น
แต่งตัว
หยิบกระเป๋า
แต่ก่อนออกจากห้อง
เธอหยุด
สายตาเหลือบไปที่ปากกาด้ามนั้นบนโต๊ะ
เธอหยิบมันขึ้นมา
แล้วใส่ลงในกระเป๋า
“…”
มุมปากเธอขยับนิดหนึ่ง
หน้าหอ
ธันวาไม่ได้ยืนรอ
เหมือนเมื่อวาน
แต่มีถุงเล็ก ๆ วางอยู่ที่ม้านั่ง
พร้อมโน้ต
“วันนี้ประชุมเช้า กินรองท้องหน่อยนะ”
ลลินยืนมอง
ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา
ความรู้สึกแปลก ๆ
แผ่เบา ๆ ในอก
เธอไม่เห็นเขา
แต่รู้ว่าเขา “อยู่”
ที่บริษัท
วันนั้นงานค่อนข้างวุ่น
มีประชุมต่อเนื่อง
เอกสารต้องแก้หลายรอบ
ลลินโฟกัส
แต่ในบางจังหวะ
เธอก็เผลอคิดถึง
“เขาจะกินข้าวหรือยัง…”
เธอชะงักกับความคิดตัวเอง
แล้วส่ายหัว
“อย่าเพิ่ง…”
ช่วงพักเที่ยง
เธอเดินไปซื้อกาแฟ
ระหว่างยืนรอ
เสียงหนึ่ง
