ฝนในวันนั้น ไม่ได้หยุดแค่ตอนเย็น
มันตกยาว จนถึงกลางคืน ลลินกลับถึงหอช้ากว่าปกติ ถนนเปียก อากาศเย็นและความเงียบ
เธอเพิ่งจะถอดรองเท้า เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เบอร์แปลก เธอรับ
“ใช่คุณลลินไหมครับ”
เสียงปลายสายรีบ
“ค่ะ”
“มีคนประสบอุบัติเหตุเล็กน้อย…เขาให้ติดต่อคุณ”
หัวใจเธอหล่นวูบ
“ใครคะ”
“…ธันวาครับ”
เงียบ ทุกอย่างในหัวเธอว่างเปล่า
“เขาอยู่ไหนคะ”
โรงพยาบาล
ลลินมาถึงเร็วเกินกว่าที่ตัวเองคิดว่าจะวิ่งได้ ลมหายใจเธอหอบ หัวใจเต้นแรง
“ห้องฉุกเฉินอยู่ตรงไหนคะ”
เธอถามทันที
พยาบาลชี้ทาง
เธอเดินเร็วแทบจะวิ่ง จนไปหยุดหน้าห้อง
ประตูเปิด ธันวานั่งอยู่ แขนมีผ้าพัน มีรอยเลือดซึมเล็กน้อย แต่เขายังอยู่ ยังหายใจ ยังมองเธอ
“ลลิน…”
เสียงเขาเบา
เธอหยุดก่อนที่ทุกอย่างจะไหลออกมา ความโล่ง ความกลัว และความรู้สึกที่เธอพยายามกดไว้ เธอเดินเข้าไปหา
“เป็นยังไงบ้าง”
เสียงเธอสั่น
“แค่ล้มครับ”
เขายิ้ม
