เช้าวันถัดมา อากาศค่อนข้างเย็นกว่าปกติเล็กน้อย แสงแดดอ่อนส่องผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้อง ลลินยืนอยู่หน้ากระจก เธอมองตัวเองอยู่นานกว่าปกติ มือที่กำลังติดกระดุมเสื้อชะงักไปหลายครั้ง ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับคำถามเดิมที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด
“…”
ฉันเลือกเขาจริง ๆ เหรอ
เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องโดยไม่ปล่อยให้ตัวเองคิดต่อ
หน้าบริษัทคึกคักตามปกติ พนักงานทยอยเดินเข้าออก ลลินก้าวเดินเข้าไปด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่ลึก ๆ แล้วเธอรับรู้ได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างมีนัย
“ลลิน”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
เธอหยุดแล้วหันกลับไปทันที หัวใจเธอกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นเขา ธันวายืนอยู่ไม่ไกล มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมืออยู่ในกระเป๋ากางเกง สีหน้าปกติแต่สายตาไม่ธรรมดาเลย
“มาทำไมคะ” เธอถามเสียงเรียบ แต่แฝงความระแวงนิด ๆ
“เอากาแฟมาให้” เขายื่นแก้วให้เธอ พร้อมมองหน้าเธอ
