เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบงัน
ลลินลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
เธอแต่งตัวด้วยชุดเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสุภาพ ผมถูกรวบอย่างเรียบร้อย
ภาพสะท้อนในกระจก…ต่างจากผู้หญิงคนเดิมเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะเธอสวยขึ้น
แต่เพราะแววตา…นิ่งขึ้น
เธอหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา
ก่อนจะมองห้องนี้อีกครั้ง
แล้วก็หันหลังเดินออกไป
—
ชั้นล่างยังเงียบ
มีเพียงแม่บ้านที่กำลังเตรียมอาหารเช้า
“วันนี้ออกเช้าจังเลยนะคะคุณลลิน”
“ค่ะ” เธอยิ้มบาง “ฉันจะไปทำงาน”
แม่บ้านชะงัก
“ทำงานเหรอคะ”
“ค่ะ ฉันอยากหาอะไรทำบ้าง”
คำตอบนั้นเรียบง่าย
แต่จริงจัง
เธอไม่อยากอยู่เฉย ๆ อีกแล้ว
ไม่อยากนั่งรอ
ไม่อยากเป็นแค่ “คนในทะเบียน” ที่ไม่มีค่า
“ดีเลยค่ะ” แม่บ้านยิ้ม “คุณจะได้ไม่เหงา”
ลลินพยักหน้า
ก่อนจะหันไปมองโต๊ะอาหาร
ว่างเปล่า
ไม่มีใคร
เธอไม่รู้ว่าธันวากับแพรวาออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่
หรือบางที…เธออาจไม่จำเป
