เช้าวันถัดมา
ลลินลงมาจากชั้นบนตามปกติ
สีหน้าเรียบ
แววตานิ่ง
เธอไม่แวะครัว
ไม่หยุดมองใคร
กำลังจะเดินออกไป—
“ไม่ทานข้าวเหรอ”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เธอหยุด
หันไป
ธันวานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
ข้าง ๆ เขา…
แพรวา
“ไม่ค่ะ ฉันไปกินข้างนอก”
“กับใคร”
คำถามนั้นเร็ว
“เพื่อนร่วมงานค่ะ”
“ผู้ชายคนนั้น?”
“ค่ะ”
คำตอบสั้น
ไม่หลบ
เงียบ
ธันวายิ้มมุมปากเล็กน้อย
เหมือนมีอะไรบางอย่างในใจ
“ก็ดี”
ลลินขมวดคิ้ว
“ดีอะไรคะ”
“คุณจะได้ไม่เหงา”
น้ำเสียงเขา…ประชด
ลลินมองเขานิ่ง
ก่อนจะตอบ
“ค่ะ”
ไม่มีอารมณ์
ไม่มีปะทะ
แค่…รับคำ
เธอหันหลัง
กำลังจะเดินออก
“ลลิน”
เธอหยุด
“วันนี้ผมอาจกลับดึก”
“ค่ะ”
“ผมจะไปกับแพรวา”
เงียบ
ลลินหันกลับมา
มองเขา
“ค่ะ”
แค่นั้น
ไม่มีสีหน้า
ไม่มีคำถาม
ไม่มีอะไรเลย
—
ธันวานิ่ง
มือที่วางบนโต๊ะกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“คุณไม่ถามอะไรเลยเหรอ”
ลลินเอียงหัวเล็กน้อย
“ต
