เช้าวันต่อมา ลลินตั้งใจจะใช้ชีวิตให้เป็นปกติที่สุด
เธอตื่นแต่เช้า อาบน้ำ แต่งตัว และพยายามไม่คิดถึงเรื่องเมื่อวานที่ธันวาไปดักรอหน้าหอพักเหมือนคนที่ตั้งใจจะเอาชนะ มากกว่าจะมาคุยกันดี ๆ
เธอหยิบกระเป๋าขึ้นพาดไหล่ ก่อนจะมองโทรศัพท์ในมือ
ไม่มีข้อความจากเขา
ดีแล้ว
เธอสูดหายใจลึก แล้วเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ
ระหว่างทางไปบริษัท ลลินตั้งใจมองออกไปนอกหน้าต่างรถแท็กซี่ พยายามท่องกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเรื่องของธันวาต่อจากนี้ไม่ควรมีผลกับชีวิตเธออีก
เขาเป็นคนที่บอกว่าไม่รักเธอเอง
เขาเป็นคนผลักไสเธอเอง
เขาเป็นคนทำให้เธอร้องไห้อยู่คนเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และตอนนี้…เธอแค่กำลังพยายามมีชีวิตของตัวเอง
เท่านั้นเอง
เมื่อมาถึงบริษัท ลลินเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน วางกระเป๋า แล้วเปิดคอมพิวเตอร์เหมือนทุกวัน
“มาเช้าจังนะครับ”
เสียงนทีดังขึ้นข้าง ๆ
เธอเงยหน้ามอง ก่อนจะยิ้มบาง
“วันนี้รถไม่ติดค่ะ”
“ดีเลยครับ” เ
