ค่ำวันนั้น
บ้านทั้งหลังเงียบกว่าทุกวัน
ลลินนั่งอยู่ที่โซฟา
สายตาจับจ้องไปที่นาฬิกาบนผนัง
สองทุ่ม…
สามทุ่ม…
สี่ทุ่ม…
เขายังไม่กลับ
โทรศัพท์วางอยู่ข้างตัว
หน้าจอสว่างขึ้นหลายครั้ง…แต่ไม่ใช่ชื่อที่เธอรอ
ลลินกำมันแน่น
ก่อนจะตัดสินใจโทรออก
เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้ง
“มีอะไร”
เสียงของธันวารับสาย
เรียบ…เย็น…และเหมือนถูกรบกวน
ลลินชะงักไปเล็กน้อย
“คุณอยู่ไหนคะ”
“ข้างนอก”
“ที่ไหนคะ”
“ทำไม”
คำถามนั้นทำให้เธอกลืนน้ำลาย
“ฉันแค่…ถามเฉย ๆ”
“ผมบอกแล้วว่าข้างนอก”
“กับใครคะ”
เงียบ
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที
แต่สำหรับลลิน…มันนานเกินไป
“คุณไม่มีสิทธิ์ถาม”
คำตอบนั้นชัดเจน
หัวใจเธอเจ็บวูบ
แต่ก็ยังฝืนถาม
“คุณอยู่กับ…แพรวาใช่ไหมคะ”
“ใช่ แล้วไง”
คำตอบนั้นเหมือนมีด
ลลินหลับตาแน่น
“ดึกแล้วนะคะ”
“ผมรู้เวลา”
“คุณควรกลับบ้านได้แล้ว”
“ผมจะกลับเมื่อผมอยากกลับ”
น้ำเสียงเริ่มหงุดห
