มือของเขายังคงจับมือเธออยู่ตั้งแต่หน้าร้านอาหารจนมาถึงหน้าบริษัท ไม่มีใครพูดถึงมันสักคำ แต่ก็ไม่มีใครเป็นฝ่ายปล่อย
ลลินรับรู้ได้ถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว ความรู้สึกนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันชัดเจน ชัดจนเธอไม่กล้าคิดต่อให้ลึกไปกว่านี้
“ถึงแล้วค่ะ” เธอเอ่ยเบา ๆ แต่กลับยังไม่ดึงมือออกในทันที
ธันวาพยักหน้า สายตาของเขายังคงมองเธอราวกับยังไม่อยากปล่อย
“ตั้งใจทำงานนะ” เขาพูดเรียบ ๆ ลลินตอบรับสั้น ๆ ก่อนที่ความเงียบจะเข้ามาแทนที่ ช่วงเวลาที่ควรจะเป็นแค่เสี้ยววินาที กลับยืดยาวอย่างประหลาด
สุดท้ายลลินค่อย ๆ ดึงมือออกอย่างแผ่วเบา เหมือนกลัวว่าการเคลื่อนไหวนั้นจะทำลายอะไรบางอย่างที่กำลังก่อตัว
เธอหันหลังเดินเข้าไป แต่ก่อนจะพ้นประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองอีกครั้ง ธันวายังยืนอยู่ตรงนั้น มองเธอเหมือนเดิม ไม่ขยับไปไหน หัวใจของเธอสั่นเล็กน้อยก่อนจะรีบหันกลับและเดินเข้าไปข้างใน
เธอพึม
