เช้าวันถัดมา
ลลินตื่นตามปกติ
แต่ครั้งนี้…เธอไม่ลงไปชงกาแฟ
ไม่เตรียมอาหาร
ไม่เดินผ่านห้องนั่งเล่น
เธอแต่งตัว
หยิบกระเป๋า
แล้วออกจากบ้านเงียบ ๆ
เหมือนคนที่ไม่ได้มีใครรอ
—
บริษัท
เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังต่อเนื่อง
เอกสารกองอยู่บนโต๊ะ
ลลินกำลังตั้งใจทำงาน
“คุณลลินครับ”
เสียงผู้ชายดังขึ้นข้าง ๆ
เธอเงยหน้าขึ้น
ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตยิ้มให้
“ผมเอาเอกสารที่คุณขอมาให้ครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“เรียกผม ‘นที’ ก็ได้นะครับ”
ลลินชะงักเล็กน้อย
ก่อนจะยิ้มบาง
“ค่ะ คุณนที”
“ไม่ต้องมีคุณก็ได้ครับ เดี๋ยวผมรู้สึกแก่”
เธอหัวเราะเบา ๆ
เป็นครั้งแรกในหลายวันที่เธอหัวเราะแบบไม่ฝืน
นทีเป็นหัวหน้าทีมฝ่ายเดียวกัน
อายุมากกว่าเธอเล็กน้อย
นิสัยสุภาพ
พูดนุ่ม
และ…ใส่ใจ
“คุณเพิ่งเริ่มงานใช่ไหมครับ”
“ค่ะ”
“ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ถามผมได้เลยนะครับ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“วันนี้เลิกงานแล้วว่างไหมครับ”
คำถามนั้น
