หลังจากจูบนั้น ทุกอย่าง…ไม่เหมือนเดิมอีก แต่มันก็ไม่ได้ชัดเจนขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น
ลลินเดินเข้าห้อง ปิดประตู หัวใจยังเต้นแร ภาพเมื่อกี้ยังชัด
ริมฝีปากเขา
ลมหายใจ
ความใกล้
เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ
“…ฉันทำอะไรลงไป”
เสียงพึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่คำถามนั้น ไม่มีคำตอบ เธอไม่ได้เสียใจ แต่มัน…
“เร็วเกินไป”
หรือจริง ๆ แล้ว มันช้าเกินไป เธอไม่แน่ใจ
อีกด้านหนึ่ง ธันวายังนั่งอยู่ในรถ มือเขายังจับพวงมาลัย แต่ไม่ได้ขับไปไหน สายตาเหม่อ
ความรู้สึกในอก
มันเต็ม เต็มจนแน่น
“…ในที่สุด”
เขาพึมพำ
แต่มันไม่ได้โล่ง
เพราะเขารู้
ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น
มันยังไม่ใช่คำตอบ
วันถัดมา ลลินมาทำงาน ทุกอย่างเหมือนเดิม แต่เธอไม่เหมือนเดิม สายตาเธอเผลอมองโทรศัพท์บ่อยขึ้น
ไม่มีข้อความ
ไม่มีอะไร
“…”
เธอเม้มปาก
“ทำไมเงียบ…”
เธอชะงัก
ก่อนจะรีบก้มหน้าทำงาน
“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”
เธอพึมพำ
แต่ลึก ๆ
