คืนนั้น
บ้านทั้งหลังเงียบผิดปกติ
ลลินเพิ่งกลับมาจากทำงาน
เหนื่อย…แต่ก็พยายามไม่คิดอะไร
เธอวางกระเป๋า
ถอดรองเท้า
กำลังจะเดินขึ้นบันได เสียงหัวเราะดังขึ้น
เธอชะงัก เสียงนั้น…มาจากชั้นบน
หัวใจเต้นแรงทันที
ลลินก้าวขึ้นบันไดช้า ๆ
ทีละขั้น
ยิ่งเข้าใกล้…เสียงยิ่งชัด
“วา…อย่าค่ะ”
เสียงแพรวา
เบา…แต่ชัดพอ
ลลินหยุด
หน้าห้องนอน
ประตูปิด
แต่เสียงยังเล็ดลอดออกมา
หัวใจเธอสั่น
มือสั่น
เธอไม่อยากคิด
แต่ภาพในหัว…มันชัดเกินไป
“ฉันควร…เปิดไหม…”
เธอพึมพำ
ก่อนจะ—
ผลักประตู
—
ภาพที่เห็น
ธันวาอยู่ในห้อง
แพรวายืนอยู่ใกล้เขา
ใกล้เกินไป
มือของเขาจับข้อมือเธอไว้
ร่างทั้งสองใกล้กัน
ใกล้…จนเหมือนจะกอด
ลลินยืนนิ่ง
โลกทั้งใบ…เหมือนหยุดหมุน
“ลลิน”
ธันวาเรียก
แต่เธอไม่ได้ตอบ
สายตาเธอ…มองแค่ภาพตรงหน้า
“คุณ…ทำอะไรอยู่”
เสียงเธอสั่น
แพรวารีบถอยออก
“ขอโทษค่ะ ฉัน—”
“ออกไป”
เสียงของล
