บ้านทั้งหลังเงียบลงหลังจากรถของธันวาแล่นออกไป เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ หายไปในระยะไกล ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่กดทับอยู่ในอกของลลิน เธอยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น เศษแก้วที่แตกกระจายถูกเก็บใส่ถาดเรียบร้อยแล้ว
แต่สิ่งที่ยังคงค้างอยู่ คือความรู้สึกบางอย่าง…ที่ไม่สามารถเก็บกวาดได้เหมือนเศษแก้วพวกนั้น
“เจ็บไหมคะ” เสียงแม่บ้านถามเบา ๆ
ลลินก้มมองมือตัวเอง มีรอยบาดเล็ก ๆ จากเศษแก้วเมื่อครู่ เลือดซึมออกมาเล็กน้อย เธอส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“เดี๋ยวฉันไปเอายามาให้—”
“ไม่ต้องค่ะ” ลลินลุกขึ้น
“ฉันทำเองได้”น้ำเสียงของเธอเรียบ เรียบจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกแปลก เธอเดินไปล้างแผลที่อ่างน้ำ มองเลือดที่ไหลออกมาช้า ๆ ก่อนจะปล่อยน้ำไหลผ่าน ความเจ็บแค่ผิวหนัง มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้
...
ช่วงบ่าย ลลินตัดสินใจออกไปนั่งที่สวนหลังบ้าน ที่นี่เงียบ ไม่มีเสียงหัวเราะของใคร ไม่มีสาย
