เสียงน้ำในห้องน้ำยังคงไหลดังต่อเนื่อง
ลลินยืนพิงอ่างล้างหน้า
มองเงาตัวเองในกระจก
ดวงตาแดง
ริมฝีปากซีด
ใบหน้าที่พยายามเข้มแข็ง…แต่กลับดูอ่อนแอเกินไป
เธอสูดหายใจลึก
ก่อนจะเปิดน้ำล้างหน้าอีกครั้ง
“พอแล้ว…”
เสียงของตัวเองเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“อย่าร้องอีก”
เธอพูดกับตัวเอง
ซ้ำแล้วซ้ำอีก
เพราะถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป…
เธอคงอยู่ที่นี่ไม่ได้จริง ๆ
ลลินเช็ดหน้า
ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ
เธอมองไปรอบห้อง
ห้องนอนที่ควรเป็นของ “สามีภรรยา”
แต่กลับไม่มีอะไรที่เป็นของเธอเลย
เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า
หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมา
แล้วเริ่มเก็บของ
ทีละชิ้น…ทีละชิ้น
เหมือนกำลังเก็บหัวใจตัวเองออกไปจากที่นี่ด้วย
—
เสียงประตูห้องเปิดดังขึ้น
ลลินชะงัก
มือที่กำลังพับเสื้อหยุดนิ่ง
ธันวา
เขาเดินเข้ามาในห้อง
สายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋า
“ทำอะไร”
คำถามสั้น ๆ
แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน
ลลินไม่หันไปมอง
