เสียงรถแท็กซี่จอดหน้าคอนโดเก่า ลลินลากกระเป๋าลงจากรถ สายตาเหลือบมองตึกที่คุ้นเคย ที่นี่…เคยเป็นที่ที่เธออยู่ก่อนแต่งงาน ที่ที่เธอเคยรู้สึกว่ามีตัวตน แต่วันนี้…แม้จะกลับมาแล้ว กลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีที่ไปจริง ๆ เธอหยิบกุญแจขึ้นมากำลังจะไขประตู
แต่ยังไม่ทัน...
“คุณลลินใช่ไหมครับ” เสียงผู้ชายดังขึ้นด้านหลัง เธอหันกลับไป ชายในชุดสูทยืนอยู่
“ครับ นายให้ผมมารับคุณกลับ”หัวใจเธอหล่นวูบ
“ใครคะ”
“คุณธันวา”คำตอบนั้นทำให้เธอเม้มปากแน่น
“ฉันไม่กลับค่ะ”
“ขออภัยนะครับ แต่ผมมีหน้าที่ต้องพาคุณกลับ”
“ฉันบอกว่าไม่—”
“ถ้าคุณไม่กลับตอนนี้” ชายคนนั้นพูดเรียบ ๆ “เรื่องจะไปถึงผู้ใหญ่”
คำว่า ผู้ใหญ่ ทำให้ลลินชะงักทันที
เธอหลับตาแน่น
ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ
“…เข้าใจแล้วค่ะ”
รถคันเดิมพาเธอกลับมายังบ้านหลังนั้น บ้านที่เธอเพิ่งหนีออกมาไม่ถึงวัน ลลินลงจากรถมือกำสายกระเป๋าแน่น ประตูบ้านเปิดออกและเขา…ยืนรออ
