เช้าวันถัดมา อากาศสดใสกว่าทุกวัน แสงแดดส่องเข้ามาในห้องนอนของลลินจนเธอต้องยกมือขึ้นบังตา เธอขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพเมื่อคืนยังคงชัดเจนอยู่ในหัว ริมฝีปากของเขา สัมผัสที่อบอุ่น และความใกล้ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง
เธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นนั่ง มือยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกยังไม่จางหายไปไหน
ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่
คำถามนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้มันไม่ได้หนักเหมือนเมื่อก่อน
เพราะลึก ๆ แล้ว เธอเริ่มรู้คำตอบของตัวเอง
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นเบา ๆ ลลินหยิบขึ้นมาดู
ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจเธอกระตุก
ธันวา
เธอจ้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับ
“ตื่นหรือยัง”
เสียงเขาดังมาตามสาย น้ำเสียงปกติแต่ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา
“ตื่นแล้วค่ะ” เธอตอบ
“กินข้าวหรือยัง”
“ยังค่ะ”
“ลงมา เดี๋ยวพาไปกิน”
ลลินชะงัก
“คุณอยู่ข้างล่างเหรอคะ”
“
