รอให้รัก..ละลายใจ

เมียในทะเบียน

เสียงดนตรีในงานแต่งยังคงดังคลออยู่เบา ๆ ผู้คนมากมายยืนยิ้ม แสดงความยินดี ราวกับนี่คือวันแห่งความสุขที่สุดของเจ้าสาว แต่สำหรับ “ลลิน” มันคือวันที่เธอเจ็บที่สุดในชีวิต

ประตูห้องนอนถูกเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงของ “ธันวา” เดินเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะมองเธอ เขาถอดสูทออก วางมันลงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะคลายเนคไทเหมือนเพิ่งผ่านวันธรรมดา ๆ มา ทั้งที่วันนี้…คือวันแต่งงานของเขา

“…”ลลินกำมือแน่น หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ นี่คือคืนแรก คืนแรกของชีวิตคู่ที่เธอเฝ้าฝันมาตลอด

คุณ…เหนื่อยไหมคะ” เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ก็ปกติ”ธันวาหยุดชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่หันมามอง คำตอบสั้น ๆ เหมือนกำแพงที่กั้นระหว่างพวกเขา

ลลินเม้มริมฝีปาก เธอรู้ดี…ว่าเขาไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเลือกที่จะมาอยู่ตรงนี้ เลือกที่จะเป็น “ภรรยา” ของเขา แม้จะรู้ว่า…หัวใจของเขาไม่เคยมีเธออยู่เลย

“ลลิน…” ครั้งนี้เขาเรียกชื่อเธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทันที สายตาเต็มไปด้วยความหวังเล็ก ๆ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาทำให้หัวใจเธอเหมือนถูกบีบแน่น

“อย่าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้…จะเปลี่ยนอะไรได้“ น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นชาจนแทงลึกเข้าไปในอก

“ผมไม่ได้รักคุณ”

”…“ เงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง ลลินยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งที่เธอรู้อยู่แล้วเธอก็ยังเจ็บ

“แล้ว…” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

“แล้วฉัน…คืออะไรสำหรับคุณ”

ธันวาหันมามองเธอเป็นครั้งแรก สายตานั้น…ไม่มีความรู้สึกใด ๆ

“ก็แค่เมียในทะเบียน” ประโยคนี้เหมือนมีดที่กรีดลงกลางหัวใจ ลลินยิ้มบาง ๆทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอ

“เข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบ ทั้งที่ในใจพังทลาย ธันวาไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินผ่านเธอไป…เหมือนเธอเป็นเพียงอากาศ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกฝั่งโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง ลลินยืนอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง มือบางยกขึ้นกอดตัวเองแน่น คืนนี้…คือคืนแรกของชีวิตคู่ แต่กลับไม่มีแม้แต่คำว่า “เรา”

เธอหลับตาลงช้า ๆปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีใครได้ยิน เหมือนความรักของเธอ ที่ไม่มีใครรับรู้

แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มลุกขึ้นมารับสายทันที น้ำเสียงที่เคยเย็นชาเมื่อครู่กลับอ่อนลงอย่างชัดเจน

“ครับ…แพรวา”

ลลินชะงัก หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอไม่ต้องเดาเลยว่า “แพรวา” คือใคร

“ไม่เป็นไร…ผมก็อยากคุยกับคุณเหมือนกัน”

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน…เธอไม่เคยได้รับ ลลินกำชายกระโปรงแน่น พยายามห้ามน้ำตาแต่ยิ่งห้าม…มันก็ยิ่งไหล เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียงเงียบ ๆ ปล่อยให้ลมกลางคืนพัดผ่านหน้า เย็น…แต่ไม่เท่าหัวใจของเธอในตอนนี้ เมียในทะเบียน คำพูดของเขายังดังก้องอยู่ในหัว

ลลินยิ้มออกมาอีกครั้งทั้งที่น้ำตาไหลไม่หยุด

“ไม่เป็นไรนะลลิน…” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ

“แค่นี้…เธอทนได้อยู่แล้ว” เพราะเธอรักเขา รักมากพอที่จะยอมอยู่ในที่ที่ไม่มีตัวตน แต่เธอไม่รู้เลยว่า…การตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้หัวใจของเธอพังมากกว่านี้อีกหลายเท่าไหม