ข้อความที่ธันวาพิมพ์เมื่อคืน…สุดท้ายก็ถูกลบ เขานั่งมองหน้าจออยู่เกือบสิบนาที
พิมพ์…ลบ
พิมพ์…ลบ
จนสุดท้ายเขาก็โยนโทรศัพท์ลงข้างตัว
“ไร้สาระ…”
เขาพึมพำเหมือนจะบอกตัวเองว่าเขาไม่จำเป็นต้องง้อใคร แต่เช้าวันนี้เขากลับยืนอยู่หน้าบริษัทของเธอ
อีกครั้ง
ลลินเดินเข้ามาตามปกติ ทันทีที่เธอเห็นเขาเธอไม่ได้ตกใจ ไม่ได้ถาม ไม่ได้แม้แต่จะหยุด เธอแค่…เดินผ่าน
“ลลิน”
เสียงเขาเรียก เธอหยุดหันมา
“มีอะไรคะ”
น้ำเสียง…สุภาพ แต่ห่างเหิน
ธันวาชะงักเล็กน้อยกับท่าทีแบบนั้น ก่อนจะพูด
“ผมมีเรื่องจะคุย”
“ฉันกำลังจะทำงานค่ะ”
“คุยแป๊บเดียว”
“ถ้าเป็นเรื่องเดิม ฉันไม่มีอะไรจะคุยค่ะ”
คำตอบนั้นตัดชัด
“คุณนี่ดื้อเหมือนเดิมเลยนะ”เขาพูดน้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด
ลลินมองเขา
“ถ้าคุณจะเริ่มแบบนี้ ฉันขอตัวนะคะ”
เธอหันหลังกำลังจะเดิน
“ผมเลิกกับแพรวาแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้เธอหยุดแต่แค่…หยุด
เธอหันกลับมา
“แล้วไงคะ”
คำ
