ค่ำวันนั้น เมืองเริ่มเปลี่ยนสีจากแสงแดดเป็นแสงไฟ ถนนเต็มไปด้วยผู้คนและเสียงรถที่วิ่งผ่านไปมา ลลินยืนอยู่หน้าหอ เธอเหลือบมองนาฬิกาเป็นครั้งที่สาม ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่เคยมาสาย
เสียงรถจอดดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่เธอจะหันไปมอง ธันวาลงมาจากรถในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยเหมือนทุกครั้งที่เธอเคยเห็น แต่วันนี้…มันต่างออกไปเล็กน้อย
“รอนานไหม” เขาถามพลางเดินเข้ามาใกล้
“ไม่นานค่ะ” เธอตอบ ทั้งที่จริงเธอมารอก่อนเวลานิดหน่อย
ธันวาพยักหน้า ก่อนจะเปิดประตูรถให้เธอโดยไม่พูดอะไร ลลินชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยอมขึ้นไปนั่งโดยดี
ภายในรถเงียบกว่าปกติ มีเพียงเสียงเพลงเบา ๆ คลออยู่ ลลินมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่รับรู้ได้ถึงสายตาของเขาที่มองมาเป็นระยะ
“เราจะไปไหนคะ” เธอถามขึ้นในที่สุด
“ที่ที่คุณน่าจะชอบ” เขาตอบสั้น ๆ
“คุณรู้ได้ยังไง”
“ผมจำได้” เขายิ้มบางโดยไม่หันมามอง
คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบลงอีกครั้ง
ไม
