รอให้รัก..ละลายใจ

คนที่เขารอ(2)

“วันนี้เป็นวันแรก…” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง พยายามกลืนก้อนแข็งในลำคอ “วันแรกหลังแต่งงานของเรา” ธันวานิ่งไปเพียงครู่เดียว ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะตอบอย่างไร สุดท้ายสิ่งที่ออกมาคือคำพูดที่เจ็บกว่าเดิม

“คุณก็น่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าผมไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณ”

จบประโยคนั้น เขาก็เดินจากไปทันทีไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดอะไรต่อ

เสียงประตูปิดลงดังชัดเจน ดังเสียจนลลินรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกปิดตายไปพร้อมกัน

หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม อาหารเช้าบนโต๊ะยังแทบไม่พร่อง แต่กลับไร้รสชาติไปหมดแล้ว

แม่บ้านวัยกลางคนที่ยืนอยู่ห่าง ๆ มองเธออย่างเห็นใจ

“คุณลลิน…รับอะไรเพิ่มไหมคะ”

ลลินรีบยิ้มทั้งที่แทบฝืนไม่ไหว

“ไม่ค่ะ ฉันอิ่มแล้ว”

อิ่มทั้งที่ยังไม่ได้กิน อิ่มทั้งที่ในอกกลับว่างเปล่าจนน่ากลัว เธอเดินกลับขึ้นห้องช้า ๆ ทุกย่างก้าวหนักเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับ

ระหว่างทางสายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปเล็ก ๆ บนชั้นหนังสือในห้องทำงานที่เปิดแง้มเอาไว้

เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่ภาพในนั้นกลับดึงสายตาเธอจนต้องหยุดยืน

ในกรอบรูปคือภาพของธันวา…กับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นยิ้มสดใส แขนคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม ส่วนธันวาในภาพ…กำลังยิ้ม

ไม่ใช่รอยยิ้มบาง ๆ แบบมารยาทที่เธอเคยเห็นในงาน แต่เป็นรอยยิ้มจริง ๆ ที่ออกมาจากใจ

ลลินมองภาพนั้นนิ่ง รู้ทันทีโดยไม่ต้องเดา ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร แพรวา ชื่อเดิมที่คอยกรีดหัวใจเธอมาตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้ยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิมว่า ไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่เป็นคนที่ยังอยู่ในชีวิตเขาจริง ๆ มือบางเอื้อมไปแตะกรอบรูปนั้นเบา ๆ

ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท แต่หน้าจอเครื่องที่สว่างขึ้นทำให้เธอเห็นข้อความอย่างชัดเจน

“ขอบคุณที่ยังมาหาเราเสมอนะวา อย่างน้อยเราก็ยังมีคุณ”

ลลินรีบชักมือกลับเหมือนโดนไฟลวก หัวใจเต้นรัวจนแทบควบคุมไม่อยู่ คำว่า เรา คำว่า ยังมาหาเสมอ มันมากพอให้จินตนาการทุกอย่างในหัวของเธอพังทลายลงอย่างชัดเจน เขาไม่ได้เพียงแค่ยังไม่ลืมเธอคนนั้นแต่เขายังไปหา ยังดูแล ยังรักษาความสัมพันธ์นั้นไว้ ในขณะที่เธอ…เพิ่งเริ่มต้นสถานะภรรยาอย่างไม่มีตัวตน

ลลินค่อย ๆ ถอยออกมาจากห้องทำงาน น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตั้งแต่เช้าร่วงลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

เธอเดินกลับเข้าห้องนอนแล้วปิดประตูเงียบ ๆจากนั้นก็ทรุดนั่งลงข้างเตียงเหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดหลุดหายไปในพริบตา

นี่คือสิ่งที่เธอเลือกเอง เธอเตือนตัวเองซ้ำ ๆ แบบนั้น

เตือนว่ารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้รัก เตือนว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ เตือนว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร แต่ทำไม…มันถึงเจ็บมากขนาดนี้ หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกไป

เธอไม่อยากร้องไห้ฟูมฟาย ไม่อยากดูอ่อนแอ ไม่อยากเป็นผู้หญิงน่าสมเพชในสายตาใคร ทว่าในเวลานั้นเอง โทรศัพท์ของเธอกลับดังขึ้น

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ “คุณแม่”

ลลินรีบปาดน้ำตาออกจากแก้มก่อนกดรับ

“ค่ะแม่”

“เป็นยังไงบ้างลูก” เสียงอ่อนโยนจากปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง “เมื่อคืนธันวาดีกับลลินไหม”

คำถามธรรมดา ๆ นั้นทำให้หัวใจเธอเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก เธอเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“ก็ดีค่ะ”

“จริงนะลูก”

ลลินหลับตาแน่น

น้ำตาหยดใหม่ไหลลงมาอีกครั้ง

“ค่ะ…ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

เธอโกหก โกหกทั้งที่มือยังสั่น โกหกทั้งที่หัวใจเหมือนโดนเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี แต่เธอจะพูดอะไรได้ จะบอกแม่ได้อย่างไรว่าเช้าวันแรกหลังแต่งงาน สามีของเธอรีบทิ้งเธอไว้คนเดียว เพื่อไปหาผู้หญิงอีกคน

“ถ้ามีอะไรก็บอกแม่นะ” ปลายสายพูดอย่างอบอุ่น “แม่อยากให้ลลินมีความสุข” หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตอบออกไปทั้งน้ำตา

“ค่ะ”

เมื่อวางสาย เธอก็ปล่อยโทรศัพท์หล่นลงบนเตียง เสียงสะอื้นที่อัดแน่นมาตลอดค่อย ๆ หลุดออกมาเบา ๆ ลลินก้มหน้าร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องกว้าง ห้องที่ควรเป็นห้องของคนสองคน แต่กลับมีแค่เธอเพียงลำพัง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จนกระทั่งเสียงรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ลลินรีบเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ แล้วเดินไปมองผ่านหน้าต่าง รถของธันวา

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่ไม่ควรคาดหวังอะไรแล้ว แต่ลึก ๆ ก็ยังเผลอคิดว่า…บางทีเขาอาจกลับมาเพราะนึกถึงเธอ

ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ความหวังเล็ก ๆ นั้นก็พังลงอีกครั้ง เพราะคนที่ลงมาจากรถฝั่งข้างคนขับ

ไม่ใช่เธอ แต่เป็นผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยหวาน และมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี

แพรวา

ลลินยืนนิ่งปลายนิ้วเย็นเฉียบ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ เมื่อเห็นธันวาเดินอ้อมไปช่วยถือกระเป๋าให้ผู้หญิงคนนั้นด้วยตัวเอง

ท่าทางใส่ใจนั้น เธอไม่เคยได้รับ

แล้ววินาทีถัดมา ประโยคที่แม่บ้านด้านล่างพูดขึ้นก็ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น

“คุณแพรวากลับมาแล้วเหรอคะ คุณธันวาให้พักห้องเดิมเลยใช่ไหมคะ”