คนของเขา(1)

629 Words

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ “ตึก…ตึก…ตึก…” ลลินยืนอยู่ตรงบันไดชั้นสอง สายตาจับจ้องลงไปยังภาพด้านล่างอย่างไม่กะพริบ ธันวา…กำลังยืนอยู่ข้างผู้หญิงคนนั้น แพรวา ผู้หญิงที่เธอเคยเห็นแค่ในรูป ตอนนี้กลับยืนอยู่ “ในบ้านของเธอ” ไม่สิ… บ้านของ เขา “เหนื่อยไหม” ธันวาถาม น้ำเสียงที่ต่างจากตอนคุยกับลลินอย่างสิ้นเชิง แพรวาส่ายหน้าเบา ๆ ยิ้มอ่อน “ไม่เลยค่ะ แค่ได้เจอคุณก็หายเหนื่อยแล้ว” คำตอบนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างแทงลงกลางอกลลิน ธันวาหัวเราะเบา ๆ “พูดเกินไปแล้ว” “จริงนะคะ” แพรวามองเขา “คุณต่างหากที่ยังดูเหมือนเดิม” ลลินเม้มริมฝีปากแน่น มือกำราวบันไดจนซีด ภาพตรงหน้ามันชัดเกินไป ชัดจนเธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกแล้ว ความสัมพันธ์ของคนสองคนนั้น…ไม่ใช่แค่ “อดีต” “ขึ้นไปพักก่อนเถอะ” ธันวาพูด “ผมให้คนเตรียมห้องไว้แล้ว” “ห้องเดิมเหรอคะ” คำถามนั้นทำให้ลลินสะดุ้ง ธันวาพยักหน้า “อืม ห้องนั้นเงียบดี คุณจะได้พักเต็มที่” แพรวายิ้ม “ขอบคุณนะคะวา” “ไม่เป็นไร” คำว่า วา มันเป็นชื่อที่เธอไม่เคยเรียกเขาได้ ลลินสูดหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจเดินลงบันไดช้า ๆ เสียงฝีเท้าของเธอทำให้คนทั้งสองหันมามองพร้อมกัน บรรยากาศเงียบลงทันที แพรวามองเธออย่างพิจารณา ส่วนธันวา…สีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เอ่อ…สวัสดีค่ะ” ลลินพูดก่อน แพรวายิ้มทันที “สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงอ่อนโยน สุภาพ จนดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยอะไรเลย “คุณคือลลินใช่ไหมคะ” ลลินชะงักเล็กน้อย “ค่ะ” “ดีใจที่ได้เจอนะคะ” แพรวาพูดพร้อมยิ้ม “ฉันได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว” ลลินนิ่ง ได้ยิน…มานานแล้ว? “เหรอคะ” “ค่ะ” แพรวาพยักหน้า “วาเล่าให้ฟังบ่อย” หัวใจของลลินเหมือนถูกบีบ เขาเล่าเรื่องเธอ…ให้ผู้หญิงคนนั้นฟัง? ลลินหันไปมองธันวา แต่เขากลับหลบสายตาอย่างไม่ใส่ใจ “คุณคงเหนื่อยนะคะ” ลลินพูดต่อ พยายามควบคุมเสียงตัวเอง “เดินทางมาไกล” “นิดหน่อยค่ะ” แพรวายิ้ม “แต่พอเห็นวาแล้วก็หายเลย” อีกแล้ว… คำพูดแบบนั้น ลลินรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่ตรงนี้อย่างเกินความจำเป็น “ลลิน” ธันวาเรียก หญิงสาวหันไปมองทันที “คะ” “จัดการเรื่องห้องให้แพรวาด้วย” คำสั่งนั้นทำให้เธอชะงัก “ฉัน…เหรอคะ” “อืม” เขาตอบเรียบ ๆ “คุณก็อยู่บ้านนี้อยู่แล้ว น่าจะรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน” คำพูดนั้นฟังดูปกติ แต่สำหรับลลิน มันเหมือนการย้ำว่าเธอเป็นแค่ “คนในบ้าน” คนหนึ่ง ไม่ใช่ภรรยา ลลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ค่ะ” แพรวาหันมามองเธอ “ขอโทษนะคะที่รบกวน” “ไม่เป็นไรค่ะ” ลลินยิ้มบาง “เชิญทางนี้ค่ะ” เธอเดินนำขึ้นบันได แพรวาเดินตามมาเงียบ ๆ จนกระทั่งทั้งสองขึ้นมาถึงชั้นสอง ลลินหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง “ห้องนี้ค่ะ” แพรวามองประตูห้องนั้น ก่อนจะยิ้มออกมาเบา ๆ “ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ” ลลินชะงัก “คุณ…เคยมาพักที่นี่เหรอคะ” แพรวาหันมายิ้ม “เคยมาค่ะ” คำตอบสั้น ๆ แต่หนักหนา “สมัยก่อน…ฉันมาที่นี่บ่อย” ลลินไม่รู้จะตอบอะไร เธอเปิดประตูห้องให้ ภายในห้องถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย สะอาด เหมือนมีคนเตรียมไว้ล่วงหน้า “ถ้ามีอะไรขาด บอกฉันได้นะคะ” ลลินพูด แพรวาพยักหน้า “ขอบคุณนะคะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more