เช้าวันต่อมา ลลินตื่นขึ้นมาพร้อมความหนักอึ้งที่ยังค้างอยู่ในอก แม้จะได้นอนบนเตียงเดิม อยู่ในห้องเดิม แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้าน ห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนของภรรยา และผู้ชายคนนั้น…ก็ไม่เคยเป็นสามีของเธอจริง ๆ
ลลินค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปเปิดม่านให้แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามา เธอยืนมองสวนด้านล่างอยู่นานเพื่อรวบรวมแรงใจให้ตัวเอง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำ วันนี้เธอบอกตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้อีก อย่างน้อย…ก็ไม่ต่อหน้าเขา
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย ลลินเดินลงมาชั้นล่าง กลิ่นอาหารเช้าลอยมาแตะปลายจมูกเหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือเสียงหัวเราะเบา ๆ จากห้องอาหาร เสียงนั้นไม่ใช่ของแม่บ้าน และไม่ใช่เสียงของรายการโทรทัศน์
แต่เป็นเสียงของ “แพรวา” หัวใจของลลินกระตุกทันที เธอชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไป และภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอนิ่งไปชั่วครู่
ธันวานั่งอยู่ที่โต๊
