ช่วงบ่ายของวันนั้น บ้านทั้งหลังเงียบผิดปกติ
ลลินนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น
หนังสือในมือเปิดค้างไว้ แต่สายตาไม่ได้อ่านอะไรเลย
ภาพเมื่อเช้ายังวนอยู่ในหัวไม่หยุด
“หน้าที่ในทะเบียน”
เธอกำมือแน่น
ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“คุณลลินคะ”
เสียงแม่บ้านเรียกทำให้เธอสะดุ้ง
“คะ”
“คุณแพรวาอยากดื่มชา แต่ไม่รู้ว่าของอยู่ตรงไหนค่ะ”
ลลินชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนจะพยักหน้า
“เดี๋ยวฉันไปดูเองค่ะ”
เธอลุกขึ้น เดินไปที่ห้องครัวอย่างช้า ๆ
ทันทีที่ก้าวเข้าไป
ก็เห็นแพรวยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์แล้ว
ผู้หญิงคนนั้นหันมายิ้มทันที
“ขอโทษนะคะที่ต้องรบกวนอีกแล้ว”
“ไม่เป็นไรค่ะ” ลลินตอบเรียบ ๆ “คุณอยากดื่มแบบไหนคะ”
“ชาอุ่น ๆ ก็พอค่ะ” แพรวาพูด “วาเคยบอกว่าฉันดื่มแบบนี้แล้วจะไม่ปวดหัว”
อีกแล้ว…
คำว่า “วาเคยบอก”
ลลินหันไปหยิบกาน้ำ
พยายามไม่ตอบอะไร
“คุณลลิน”
เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหยุดมือ
“คะ”
แพรวาเดินเข้ามาใกล้
สา
