หลังจากวันนั้น
ลลินเริ่มรู้สึกว่า…ชีวิตของตัวเอง “เบาขึ้น”
ไม่ใช่ว่าความเจ็บหายไปทั้งหมด
แต่เธอเริ่มไม่จมอยู่กับมันเหมือนเดิม
เธอไม่รอข้อความ
ไม่รอการกลับมา
ไม่รอคำพูดที่ไม่มีวันได้ยิน
เธอแค่…ใช้ชีวิต
เช้าวันหนึ่ง
ลลินเดินเข้าบริษัทพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“อรุณสวัสดิ์ครับ”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น
เธอหันไป
นที
เขายืนอยู่
ถือแก้วกาแฟสองแก้ว
“วันนี้ผมมาทันคุณพอดี”
ลลินยิ้ม
“หรือคุณตั้งใจมารอคะ”
นทีหัวเราะเบา ๆ
“ถ้าผมบอกว่ารอ…คุณจะว่าอะไรไหมครับ”
เธอชะงักไปนิดหนึ่ง
ก่อนจะตอบ
“ไม่ค่ะ”
เสียงเธอ…นุ่มลงกว่าที่เคย
ทั้งสองเดินเข้ามาพร้อมกัน
“วันนี้มีประชุมตอนบ่ายนะครับ”
“ค่ะ ฉันเตรียมไว้แล้ว”
“ถ้าตรงไหนยังไม่มั่นใจ ผมช่วยดูให้ได้นะครับ”
“คุณช่วยฉันบ่อยไปแล้วนะคะ”
ลลินพูด
นทีมองเธอ
แววตาอบอุ่น
“ผมเต็มใจครับ”
คำพูดนั้น
ไม่ต้องพยายาม
ไม่ต้องฝืน
แต่มัน…ชัดเจน
ช่วงพักเที่ยง
“
