หลังจากวันนั้น
ธันวาไม่ได้กลับบ้านทันที
เขายังยืนอยู่หน้าบริษัท
สายตาจ้องเข้าไปข้างใน
มองเธอ
ลลินนั่งอยู่ที่โต๊ะ
ก้มหน้าทำงาน
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหมือนเขา…ไม่มีผลอะไรกับเธอเลย
มือเขากำแน่น
“ไม่ใช่…”
เขาพึมพำ
“เธอแค่กำลังทำเป็น…”
แต่ยิ่งมอง
เขายิ่งรู้ว่า
มันไม่ใช่การแสดง
เธอ…กำลังอยู่ได้จริง ๆ
โดยไม่มีเขา
ค่ำวันนั้น
บ้าน
แพรวานั่งอยู่บนโซฟา
กำลังเปิดทีวี
เสียงประตูเปิด
“วา กลับมาแล้วเหรอคะ”
เธอยิ้ม
แต่ทันทีที่เห็นสีหน้าของเขา
รอยยิ้มก็จางลงเล็กน้อย
ธันวาเดินเข้ามา
ถอดสูท
โยนลงบนโซฟา
ไม่ตอบ
“เป็นอะไรคะ”
แพรวาถาม
“เปล่า”
คำตอบสั้น
แต่เสียง…ไม่เหมือนเดิม
“วันนี้คุณไปไหนมาคะ”
“ทำงาน”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ”
เงียบ
ธันวาหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม
ไม่ตอบ
แพรวามองเขา
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“ไปหาคุณลลินมาใช่ไหมคะ”
มือเขาชะงัก
เพียงเสี้ยววินาที
แต่เธอ…เห็น
“แล้วไง
