เช้าวันนั้น
ลลินตื่นขึ้นมา…โดยไม่รู้สึกหนักเหมือนเดิม
ไม่ใช่ว่าความเจ็บหายไป
แต่มัน “เบาลง”
เธอลุกขึ้น
แต่งตัว
หยิบกระเป๋า
แล้วเดินออกจากห้อง
โดยไม่มองเตียงอีกฝั่ง
—
ชั้นล่าง
เงียบ
เธอไม่แวะห้องครัว
ไม่ชงกาแฟ
ไม่เตรียมอะไรให้ใคร
แค่หยิบกุญแจ
แล้วออกไป
เหมือนคนที่ไม่ได้ผูกอะไรไว้แล้ว
—
บริษัท
“อรุณสวัสดิ์ครับ”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น
ลลินหันไป
นทียืนอยู่
ยิ้มเหมือนทุกวัน
“สวัสดีค่ะ”
“วันนี้มาถึงก่อนผมอีกนะครับ”
“วันนี้ตื่นเช้าค่ะ”
“ขยันจัง”
“ก็…อยากทำงานให้ดีขึ้น”
“คุณก็ทำได้ดีอยู่แล้วนะครับ”
ลลินยิ้ม
“คุณชมบ่อยเกินไปแล้วค่ะ”
“ก็ผมพูดความจริง”
บทสนทนาเรียบง่าย
แต่ทำให้เธอรู้สึก…สบาย
“กินข้าวเช้ามาหรือยังครับ”
“ยังค่ะ”
“งั้นไปกินด้วยกันไหมครับ”
ลลินชะงัก
ก่อนจะพยักหน้า
“ได้ค่ะ”
—
ร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้บริษัท
กลิ่นกาแฟหอม
บรรยากาศเงียบ
“คุณชอบแบบไหนครับ”
