หลังจากวันนั้น
ทุกอย่าง…เปลี่ยนไป
ลลินไม่ได้พูดว่าเลิก
ไม่ได้บอกว่าจะหายไป
แต่เธอ “ถอย”
ถอยออกจากพื้นที่ของเขา
ทีละนิด
เช้า
ไม่มีข้อความ
ไม่มีคำว่า “กินข้าวหรือยัง”
ไม่มีถุงอาหารวางไว้ที่ม้านั่ง
ลลินยืนอยู่หน้าหอ
สายตาเธอมองออกไป
ว่าง
เธอเม้มปาก
“…ก็ดีแล้ว”
เธอพึมพำ
เหมือนกำลังย้ำกับตัวเอง
แล้วเดินออกไป
ที่บริษัท
เธอทำงาน
ปกติ
ยิ้ม
คุย
ตอบอีเมล
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ในความปกติ
มันมี “ระยะห่าง”
ที่คนอื่นอาจไม่เห็น
นทีเดินเข้ามา
“วันนี้เลิกงานไปกินข้าวไหมครับ”
ลลินเงยหน้าขึ้น
ก่อนจะพยักหน้า
“ได้ค่ะ”
คำตอบนั้น
ง่าย
ง่ายเกินไป
เย็น
ลลินเดินออกจากบริษัท
ไม่มีใครรอ
ไม่มีสายตาที่เธอเคยชิน
เธอขึ้นรถของนที
ไม่ได้ลังเล
ด้านหนึ่งของใจ
เธอบอกว่า
“ฉันต้องไปต่อ”
แต่ลึกลงไป
มันยังมีบางอย่าง
ที่ยังไม่ปล่อย
ร้านอาหาร
บรรยากาศเงียบ
นทีนั่งตรงข้าม
“คุณ
