หลังจากตัดสินใจห่างจากนนทกานต์ ลูกพีชก็ไม่ยอมพักอยู่ที่บ้านต่อ รีบกลับมาซ่อนตัวในคอนโดของตัวเอง เธอทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม กลิ้งไปมาราวกับคนขาดอะไรบางอย่าง
โทรศัพท์มือถือถูกหยิบขึ้นมาดูแล้วก็วางลงซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้กี่รอบ ริมฝีปากเม้มแน่นพลางสบถออกมาเสียงแผ่ว “ให้ตายสิ! เพิ่งวันเดียวเอง... ทำไมคิดถึงขนาดนี้ได้ยังไง”
เธอถอนหายใจแรง ๆ เหมือนอยากขับไล่ความรู้สึกออกจากอก แต่ยิ่งห้ามก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที สุดท้ายคนหัวดื้อก็ยอมแพ้ต่อความเหงา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดพิมพ์อย่างเร็ว
แต่แทนที่จะส่งแชตหานนทกานต์ เธอกลับเลือกส่งไปที่ไลน์กลุ่มเพื่อนแทน
“พวกมึงงงงงงงงง ไปดื่มกัน!”
ข้อความถูกอ่านแทบจะทันที ก่อนที่มินนี่จะตอบกลับมา
“ไม่ไหวค่ะ พรุ่งนี้มีควิซย่อยควอนตัมเลยนะ มันจำเป็นต้องอ่านหนังสือ”
ลีน่าก็เสริมมาอีกคน “เออ กูขอบาย กูไม่ได้สมองดีเหมือนมึง ไม่อ่านก็สอบผ่านหรอก”
ลูกพีชมองจอมือถือแล้วขมวดคิ้วแน่
