เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

มาส่งถึงคณะ

บรืน .. เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันหรูดึงดูดสายตาของนักศึกษาหลายคนที่กำลังเดินเข้าตึกคณะครุศาสตร์ในยามเช้า

รถ Ducati สีดำด้านแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกอย่างนุ่มนวล คิวดับเครื่องยนต์ ก่อนจะตวัดขาลงจากรถแล้วหันมาช่วยประคองคนตัวเล็กที่ซ้อนท้ายอยู่ให้ก้าวลงมาอย่างปลอดภัย

ใบเตยถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเท้าแตะพื้น แม้จะยังรู้สึกหวิวๆ ในช่องท้องจากความเร็ว (ที่คิวบอกว่าช้าที่สุดแล้วของเขา) แต่การได้ซบแผ่นหลังกว้างๆ รับลมเย็นๆ มาตลอดทางก็เป็นความรู้สึกที่แอบดีจนปฏิเสธไม่ลง

มือหนาของคิวเอื้อมมาปลดสายรัดคางแล้วถอดหมวกกันน็อกใบโตออกจากศีรษะให้เธออย่างเบามือ ผมยาวที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีมีรอยยุ่งเหยิงเล็กน้อย คิวเห็นดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนให้ทัดหูอย่างเป็นธรรมชาติ

การกระทำที่แสนจะลื่นไหลและอ่อนโยนทำเอาบรรดาสาวๆ ครุศาสตร์ที่เดินผ่านไปมาถึงกับลอบมองแล้วซุบซิบกันด้วยความอิจฉา

"ขอบใจนะคิวที่แวะไปรับแล้วก็มาส่งถึงที่เลยด้วย"

ใบเตยบอกพลางจัดทรงผมตัวเองแก้เขิน

"แล้วนี่คิวมีเรียนกี่โมงเนี่ย รีบไปตึกคณะเถอะ เดี๋ยวจะสายเอานะ"

คิวยืนถือหมวกกันน็อกด้วยมือข้างหนึ่ง สายตาคมจ้องมองดวงหน้าหวานที่เริ่มมีสีเลือดฝาด

"วันนี้ผมไม่มีเรียนครับ"

"หืม?" ใบเตยชะงักมือที่กำลังจัดชุดนักศึกษาของตัวเอง เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

"ไม่มีเรียน? แล้วคิวตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า ฝ่ารถติดหน้ามอออกมาทำไมเนี่ย"

มุมปากของเจ้าชายน้ำแข็งกระตุกยิ้มขึ้นมาบางๆ นัยน์ตาสีเข้มวาววับแพรวพราวขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีตกใจของคนพี่

"ก็ตื่นมาเป็นขับรถไปส่งพี่ไงครับ"

คำตอบสั้นๆ แต่อนุภาพทำลายล้างระดับนิวเคลียร์ ใบเตยอ้าปากค้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทัน

"ดะ... เดี๋ยวสิไม่มีเรียนแล้วขี่รถอ้อมโลกไปรับพี่ถึงคอนโดเนี่ยนะ คิวบ้าไปแล้วเหรอ ทำไมไม่นอนพักผ่อนอยู่ห้องล่ะ"

"ผมไม่บ้าหรอกครับ"

คิวขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด เสียงทุ้มต่ำถูกปรับให้เบาลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ถ้าการตื่นเช้ามาแล้วได้เห็นหน้าพี่เป็นคนแรก... สำหรับผม มันคุ้มกว่าการนอนตื่นสายตั้งเยอะ" 😍

ฉ่าาา..

ใบเตยรู้สึกเหมือนมีควันพวยพุ่งออกจากหู แก้มใสที่แต่งแต้มด้วยบลัชออนสีพีชบัดนี้แดงก่ำลามไปถึงคอ ไอ้เด็กนี่มันไปเรียนวิชาคำพูดคำจาแบบนี้มาจากไหนของวกัน รุกแรงจนคนเป็นพี่แทบจะลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว

" แล้วนี่จะไปไหนต่อล่ะ ในเมื่อไม่มีเรียน"

ใบเตยพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อกอบกู้ลมหายใจของตัวเองกลับคืนมา

คิวหัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำตัวไม่ถูก

"เดี๋ยวผมต้องไปคอนโดไอ้นอสครับ นัดพวกมันทำรายงานกลุ่มต่อให้เสร็จ เลยแวะเอาแซนด์วิชไปให้พี่ แล้วก็ขับมาส่งก่อน ค่อยวนกลับไปหาพวกมัน"

ความจริงที่ได้รับรู้ยิ่งทำให้ใบเตยรู้สึกอุ่นซ่านไปทั้งหัวใจเขาไม่ได้แค่แวะไปรับเพราะเป็นทางผ่าน แต่เขาตั้งใจ ตื่นแต่เช้า ขี่รถไปหา ซื้อของกินไปให้ และมาส่งเธอ ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้มีธุระที่มหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ

ความใส่ใจที่เงียบเชียบแต่ชัดเจนในการกระทำแบบนี้ ใครไม่หวั่นไหวก็คงจะใจแข็งเกินไปแล้ว

"ทีหลังไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้ คิวจะเหนื่อยแย่"

เธอพึมพำเสียงอ่อนลง แววตาเต็มไปด้วยความเกรงใจปนซึ้งใจ

"บอกแล้วไงครับว่าเต็มใจ"

คิวยกมือขึ้นโยกหัวคนตรงหน้าเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและทะนุถนอมจนใบเตยเผลอหลับตารับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว

"พี่เตยขึ้นตึกไปเรียนเถอะครับ แบกนมชมพูกับแซนด์วิชนี่ไปกินด้วยล่ะ อย่าปล่อยให้ท้องว่าง"

"อื้อ เข้าใจแล้ว คิวขับรถดีๆ นะ ถึงคอนโดนอสแล้วก็บอกพี่ด้วย"

ประโยคหลังใบเตยพูดเสียงอ้อมแอ้ม แต่ก็ดังพอให้คนฟังใจฟูฟ่อง

"ครับ... ถึงแล้วผมจะรีบไลน์รายงานตัวเลย"

คิวยิ้มรับ ก่อนจะสวมหมวกกันน็อกกลับเข้าที่ เขาสตาร์ทรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ เสียงเครื่องยนต์คำรามขึ้นอีกครั้ง คิวพยักหน้าให้เธอเป็นเชิงบอกลา ก่อนจะบิดคันเร่งเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าตึกคณะครุศาสตร์อย่างเท่ๆ

ใบเตยยืนมองแผ่นหลังกว้างและรถคันใหญ่ที่ค่อยๆ แล่นห่างออกไปจนลับสายตา สองมือกำถุงกระดาษใส่แซนด์วิชและนมชมพูไว้แน่น รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

"แหม.. มองตามจนตาจะหลุดไปติดท้ายบิ๊กไบค์แล้วมั้งแม่คุ๊ณ"

เสียงแหลมปรี๊ดของไอเดียและข้าวสวยที่ดักซุ่มอยู่หลังเสาหน้าตึกดังขึ้นแทรกความฟิน สองสาวเพื่อนซี้วิ่งกรูกันเข้ามาประกบซ้ายขวาด้วยแววตาจับผิดขั้นสุด

"ฉันเห็นนะ ลูบหงลูบหัว แล้วนั่นอะไร สารถีส่วนตัวมาส่งถึงหน้าคณะเลยเหรอจ๊ะ"

ข้าวสวยแซวพลางชี้ไปที่ถุงของกินในมือใบเตย "แถมมีเสบียงพร้อมสรรพยอมใจในความคลั่งรักของเด็กวิศวะจริงๆ"

"นี่แกตกลงปลงใจเป็นของน้องคิวไปเรียบร้อยแล้วใช่ไหม สารภาพมา"

ไอเดียกอดอกหรี่ตามอง

"บ้า เป็นของคงของคิวอะไรเล่า ไปๆ ขึ้นเรียนได้แล้ว อาจารย์แม่เข้าสอนเช้านะวันนี้"

ใบเตยรีบตัดบท ดันหลังเพื่อนทั้งสองคนให้เดินเข้าตึกไปเพื่อหนีการซักไซ้ แต่ถึงจะพยายามกลบเกลื่อนยังไง รอยยิ้มที่กว้างกว่าทุกวันและแก้มที่ยังคงแดงระเรื่อของเธอก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดอยู่แล้ว

ในระหว่างที่กำลังเดินขึ้นบันได โทรศัพท์ในกระเป๋าของใบเตยก็สั่นครืนหนึ่งครั้ง

เธอหยิบขึ้นมาดู ก่อนที่รอยยิ้มจะยิ่งกว้างขึ้นไปอีกเมื่อเห็นข้อความที่เด้งโชว์อยู่บนหน้าจอ

**[Q.Engine]:** *ถึงคอนโดไอ้นอสแล้วครับ.*

**[Q.Engine]:** *ตั้งใจเรียนนะครับ... คิดถึงผมด้วยล่ะ.*