เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

อีกตัวตนของผม

รถฮอนด้าซีวิคสีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากถนนหน้ามหาวิทยาลัย แทนที่จะเลี้ยวไปทางร้านขนมหวานหรือคาเฟ่ยอดฮิต คิวกลับหักพวงมาลัยมุ่งหน้าไปทางชานเมืองที่การจราจรเริ่มเบาบางลง

"คิวเราจะไปไหนกันเหรอ? นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดพี่นี่นา"

ใบเตยเอ่ยถามพลางมองออกไปนอกกระจกด้วยความสงสัย

"ผมมีที่หนึ่งอยากให้พี่เห็นครับ"

คิวตอบโดยไม่ละสายตาจากถนน

"เป็นที่ที่ผมชอบมาเวลาอยากอยู่เงียบๆ หรือเวลาอยากทำงานที่คณะทำไม่ได้พี่เตยพอจะมีเวลาให้ผมสักหน่อยไหมครับ?"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ดูจริงจังผิดปกติทำให้ใบเตยพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย

"อื้อ... พี่มีเวลาทั้งวันแหละ"

ไม่นานนัก รถคันสวยก็ชะลอตัวลงหน้าโกดังขนาดใหญ่ที่ดูทันสมัยและสะอาดตา ป้ายด้านหน้าเขียนว่า

K. Performance & Garageภายในดูเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยรถยนต์ระดับซูเปอร์คาร์และรถแข่งที่จอดเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ

"ที่นี่ อู่ของบ้านคิวเหรอ?"

ใบเตยตาโตด้วยความทึ่ง

"ของพี่ชายผมครับ แต่ผมมีมุมส่วนตัวอยู่ที่นี่"

คิวเดินมาเปิดประตูให้เธอ ก่อนจะนำทางเข้าไปด้านในที่ติดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ

กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และกลิ่นความหรูหราของรถยนต์ระดับไฮเอนด์ปกคลุมไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้ใบเตยต้องชะงักคือพื้นที่มุมหนึ่งที่เป็นกระจกใส ภายในมีรถสปอร์ตคันหนึ่งที่ถูกถอดชิ้นส่วนออกมาวางอย่างประณีต ราวกับงานศิลปะที่กำลังรอการประกอบร่าง

"นี่คือโปรเจกต์ของผมครับ..."

คิวเดินไปหยุดข้างรถคันนั้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่มองมัน มันไม่ใช่แววตาเย็นชา แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและเป้าหมาย

"ผมออกแบบชุดเกียร์และระบบส่งกำลังใหม่หมด กะว่าจะเอาไปทดสอบในสนามสัปดาห์หน้า"

ใบเตยมองดูชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกใหม่ที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอเคยเห็นเขาในลุคเด็กวิศวะในช็อปที่ดูดุๆ เคยเห็นเขาในลุคหมาเด็กที่ชอบรุกนิ่งๆ แต่คิวในตอนนี้ คือชายหนุ่มที่มีความฝันและเก่งกาจในสิ่งที่เขาทำอย่างน่าอัศจรรย์

"คิวเก่งจังเลยนะ ดูสิ ชิ้นส่วนเยอะขนาดนี้ คิวจำมันได้หมดเลยเหรอ?"

ใบเตยเดินเข้าไปใกล้ๆ พยายามมองดูฟันเฟืองเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

"จำได้หมดครับ เพราะผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองกับมือ"

คิวหันมามองคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าทึ่ง

"เหมือนที่ผมจำทุกรายละเอียดของพี่เตยได้... เพราะพี่เป็นคนเดียวที่ผมอยากจดจำ"

ตึกตัก...

ใบเตยรีบหลบสายตาคมกริบที่จู่ๆ ก็วกกลับมาหยอดคำหวานใส่เธอในโหมดจริงจัง เธอเดินเลี่ยงไปมองรูปถ่ายที่แปะอยู่บนบอร์ดข้างผนัง มันเป็นรูปคิวในชุดนักแข่งรถที่กำลังชูถ้วยรางวัล

"คิวเป็นนักแข่งด้วยเหรอ?"

"เคยครับ แต่ตอนนี้เน้นปั้นรถให้คนอื่นแข่งมากกว่า"

คิวเดินเข้ามาซ้อนหลังเธอจนแผ่นหลังของใบเตยเกือบสัมผัสกับอกกว้างของเขา

"พี่เตยรู้ไหม ทำไมผมถึงอยากพาพี่มาที่นี่?"

"ทะ... ทำไมล่ะ?"

ใบเตยถามเสียงแผ่ว พยายามควบคุมหัวใจไม่ให้เต้นแรงจนเกินไป

"เพราะที่นี่คือตัวตนจริงๆ ของผม ผมไม่อยากให้พี่รู้จักผมแค่ที่ตัวตนภายนอกครับแต่อยากให้พี่รู้จักผู้ชายที่ชื่อ คิวในทุกๆ มิติ..."

เขาโน้มหน้าลงมาจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ และกลิ่นอายความมั่นใจปกคลุมรอบตัวเธอ

"ผมอยากให้พี่มั่นใจว่าผู้ชายคนนี้มีอนาคตพอที่จะดูแลพี่ได้ ไม่ใช่แค่เด็กวิศวะที่ชอบหยอดไปวันๆ"

ใบเตยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดที่หนักแน่นและแววตาที่มั่นคงของคิวทำเอาความประหม่าเปลี่ยนเป็นความเชื่อใจอย่างประหลาด เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา นัยน์ตากลมโตสบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม

"พี่เชื่อนะพี่เชื่อว่าคิวดูแลพี่ได้"

ใบเตยส่งยิ้มหวานที่ออกมาจากใจจริงๆ ไปให้ "และพี่ก็ดีใจนะ ที่คิวเลือกจะโชว์ ความลับนี้ให้พี่เห็นเป็นคนแรก"

คิวอมยิ้ม มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสพวงแก้มใสที่แดงระเรื่อของคนพี่อย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าเธอจะบอบช้ำ

"พี่ไม่ใช่แค่คนแรกครับพี่เตย"

คิวพูดเสียงพร่าพราย "แต่พี่จะเป็น คนเดียว ที่ได้เป็นเจ้าของหัวใจฟันเฟืองดวงนี้..."

บรรยากาศในอู่ที่เคยดูดิบเถื่อน กลับกลายเป็นสีชมพูละมุนจนคนงานแถวนั้นต้องพากันเดินเลี่ยงไปทางอื่น ศึกรักครั้งนี้ดูเหมือนว่าคิวจะไม่ได้แค่ จีบ แต่เขากำลังทำให้เธอเชื่อใจหนุ่มรุ่นน้องอย่างเขา