เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

เเชตเเตก

แผ่นหลังบางทิ้งน้ำหนักพิงลงกับประตูห้องทันทีที่ได้ยินเสียงล็อกกลอนอัตโนมัติทำงาน

ใบเตยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือเล็กที่กำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นสั่นระริก ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่ที่หน้าจอซึ่งสว่างวาบโชว์ข้อความล่าสุดจากบุคคลที่เพิ่งแยกจากกันเมื่อไม่ถึงห้านาทีที่แล้ว

**[Q.Engine]: ฝันดีนะครับ พี่เตยของคิว

"อ๊ายยย.... "

ว่าที่คุณครูปฐมวัยกรีดร้องออกมาแบบไม่มีเสียง เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงเพื่อสกัดกั้นความฟินที่กำลังจะระเบิด ก่อนจะออกตัววิ่งสับเท้าจากหน้าประตูห้อง พุ่งหลาวลงไปบนเตียงนอนหนานุ่มราวกับนักกีฬากระโดดน้ำ

ร่างเล็กลงไปนอนดิ้นพราดๆ อยู่บนเตียง กลิ้งไปกลิ้งมาซ้ายทีขวาทีจนผ้าห่มยับยู่ยี่ หมอนข้างลายหมีพูห์ถูกคว้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงและเอาหน้ามุดลงไปกรี๊ดอัดหมอนจนแทบขาดใจ

เด็กบ้า ไอ้เด็กวิศวะบ้าอำนาจ ใครสั่งใครสอนให้มาทึกทักเอาเองว่าเธอเป็นของตัวเองกันเล่า

แล้วไอ้รูปโปรไฟล์ที่เป็นรูปแผ่นหลังกว้างสวมเสื้อช็อปถ่ายคู่กับรถบิ๊กไบค์แบบอาร์ตๆ นั่นอีก แค่เห็นรูปก็ทำเอาใจสั่นไปถึงตาตุ่มแล้ว

ความเขินอายมันจุกอกจนทนรับไว้คนเดียวไม่ไหว ใบเตยเด้งตัวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เหลือคราบพี่ปีสามคนสวย นิ้วเรียวรีบกดแคปเจอร์หน้าจอแชตของคิวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดเข้ากรุ๊ปไลน์เพื่อนสนิทที่ตั้งชื่อไว้ว่าแก๊งนางฟ้าหน้าอนุบาลทันที

💬 Group Chat: แก๊งนางฟ้าหน้าอนุบาล (3)

Baitoey_T:(Send Image)

Baitoey_T: พวกแกกกกกกกกกกกช่วยฉันด้วยยยยยยยยยย 😭😭😭

เพียงแค่สามวินาทีหลังจากที่รูปและข้อความถูกส่งไป แจ้งเตือนของเพื่อนรักทั้งสองก็เด้งรัวจนโทรศัพท์แทบจะค้าง

Idea_D: กรี๊ดดดดดดดด.. เด็กนี่มันเเน่วะ

Idea_D: เชี่ยยยยยยยยยย

Idea_D: 'พี่เตยของคิว' !!!! แม่เจ้าโว้ยยยยยย เด็กมันรุกแรงทะลุสเตตัสไปเลยจ้าาา

Khao_Suay: อีเตยยย แกยังมีชีวิตอยู่ไหม ช็อกตายคาห้องไปรึยัง?

Khao_Suay:ไปแลกไลน์กันตอนไหน เล่ามาเดี๋ยวนี้! อย่าให้ฉันต้องบุกไปงัดห้องแกนะ

Baitoey_T: ก็ตอนที่มาส่งเมื่อกี้ไง 🥺 น้องเขาขอตรงๆ เลยอะ ฉันตั้งตัวไม่ทันก็เลยให้ไป แล้วเขาก็ทักมาประโยคแรกแบบนี้เลยอะแกฉันทำตัวไม่ถูกแล้ววววว

Khao_Suay: ตัวมัมคนสวยปฐมวัยโดนเด็กเครื่องกลตกซะแล้วววว ฮ่า ฮ่า ..

Khao_Suay: เห็นมะ ฉันบอกแล้ว ไอ้หน้าหล่อๆ นิ่งๆ แบบนี้นี่แหละ เสือซุ่มตัวจริง บทจะหยอดก็หยอดซะหงายหลังเลยเว้ย

Idea_D : แล้วแกว่าไง แกตอบน้องเขาไปรึยัง!

Baitoey_T: เเฮร่ ..ยังไม่ได้ตอบเลย แค่อ่านก็เขินจนจะบ้าแล้ว จะให้พิมพ์อะไรไปตอบอะ มือมันสั่นไปหมดแล้วเนี่ย

Idea_D: ตั้งสตินะเพื่อนสาว สูดหายใจลึกๆ แกเป็นรุ่นพี่ แกต้องคีพคูลเว้ยตอบไปนิ่งๆ สวยๆ แบบ

"ฝันดีจ้ะน้องคิว"

แค่นี้พอ! อย่าให้น้องมันรู้ว่าเราเสียอาการ

**Khao_Suay: ใช่ๆส่งสติกเกอร์น่ารักๆ ไปสักตัว แล้วปิดเน็ตนอนเลย ให้เด็กมันกระวนกระวายเล่นๆ

ใบเตยนั่งอ่านข้อความแนะนำจากกุนซือทั้งสองพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ..

ใช่ จริงสินะ เราต้องคีพมาดรุ่นพี่ผู้ใจดีและสุขุมนุ่มลึก จะมาเสียอาการให้ประโยคเดียวไม่ได้

นิ้วเรียวกดสลับหน้าจอกลับไปยังห้องแชตของคิวอีกครั้ง

ข้อความ 'ฝันดีนะครับ พี่เตยของคิว'

ยังคงเด่นหราอยู่ตรงนั้น ใบเตยเม้มปาก กดพิมพ์ข้อความด้วยมือที่ยังคงสั่นน้อยๆ เธอพิมพ์ๆ ลบๆ อยู่หลายรอบ ก่อนจะตัดสินใจส่งข้อความสั้นๆ พร้อมสติกเกอร์ตามคำแนะนำของเพื่อน

Baitoey_T: ฝันดีจ้ะ ถึงห้องแล้วก็พักผ่อนเยอะๆ นะ

Baitoey_T:สติกเกอร์กระต่ายน้อยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง

ฟึ่บ!!แทบจะวินาทีเดียวกับที่เธอส่งข้อความไป คำว่า 'Read'ก็ปรากฏขึ้นทันที

ใบเตยเบิกตากว้าง... นี่เขานั่งจ้องหน้าจอรอให้เธอตอบอยู่เลยงั้นเหรอ ?

ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว แชตจากฝั่งนั้นก็เด้งสวนกลับมาแทบจะในลมหายใจถัดไป

[Q.Engine]: ครับ.

[Q.Engine]: พรุ่งนี้เช้า ผมจะโทรปลุกนะ.

[Q.Engine]:ห้ามปิดเสียงล่ะ ผมหวงสิทธิ์ของผม.

ปั่ก ..

โทรศัพท์ในมือใบเตยร่วงแหมะลงบนที่นอนอย่างหมดสภาพ ว่าที่คุณครูคนเก่งทิ้งตัวลงไปกลิ้งม้วนไปม้วนมากับผ้าห่มอีกรอบ

ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจับไข้ อาการ คีพคูลที่เพื่อนอุตส่าห์บรีฟมาเมื่อกี้พังทลายลงไม่เป็นท่า เพราะความเผด็จการแบบนิ่งๆ ของเด็กวิศวะคนนี้มันเกินต้านทานจริงๆ

.

.

. พูดคุย

เตรียมตัวรับมือไว้เลยใบเตย.พรุ่งนี้เช้า หัวใจเธอต้องทำงานหนักตั้งแต่ลืมตาตื่นแน่ๆ😆