เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

โทร.มาปลุก

เช้าวันศุกร์ที่สดใส แต่สำหรับใบเตย มันคือเช้าที่หัวใจทำงานหนักตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้า

Rrrrr... Rrrrr... Rrrrr..

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงลั่นอยู่บนหัวเตียงตอนหกโมงครึ่ง ทำเอาร่างเล็กที่กำลังขดตัวซุกอยู่ในผ้าห่มสะดุ้งสุดตัว ใบเตยงัวเงียควานหาโทรศัพท์มาถือไว้กะจะกดปิดเพราะคิดว่าเป็นนาฬิกาปลุก แต่พอหรี่ตาขึ้นมามองหน้าจอ เธอก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา

[Incoming LINE Call: Q.Engine]

เชี่ยยยย! โทรมาจริงดิ !

ความง่วงงุนมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง ใบเตยเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรงแหน่วราวกับถูกผีหลอก เธอรีบกระแอมไอเคลียร์คอตัวเองอยู่สองสามครั้ง พยายามปรับเสียงไม่ให้ดูเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ก่อนจะกลั้นใจกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา

"ฮะ... ฮัลโหล"

"ตื่นหรือยังครับ... พี่เตย"

เสียงแหบพร่าติดจะทุ้มต่ำกว่าปกติของคนที่อยู่ปลายสาย ดังลอดผ่านลำโพงเข้ามาปะทะโสตประสาท มันเป็นเสียงมอร์นิ่งคอล ที่เซ็กซี่และทำลายล้างสูงที่สุดเท่าที่ใบเตยเคยได้ยินมาในชีวิตหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนต้องยกมือขึ้นมากุมอกซ้ายไว้แน่น

"ตะ... ตื่นแล้วจ้ะ กำลังจะไปอาบน้ำเลย"

ใบเตยโกหกคำโต ทั้งที่สภาพตอนนี้คือหัวฟูเป็นรังนกและตาพับครึ่ง

"โกหกครับเสียงพี่ยังอู้อี้เหมือนคนเพิ่งมุดออกจากผ้าห่มอยู่เลย"

หนุ่มรุ่นน้องจับโป๊ะได้อย่างแม่นยำ เสียงหัวเราะทุ้มๆ ในลำคอดังแว่วมาให้ได้ยิน ทำเอาคนถูกจับได้หน้าแดงแปร๊ด

"ก็... เพิ่งตื่นจริงๆ นั่นแหละ คิวโทรมาเช้าจัง วันนี้พี่มีเรียนตั้งเก้าโมงนะ"

"ผมรู้ครับ..แต่ถ้าผมไม่โทรปลุก ผมกลัวพี่จะลืมว่าตอนนี้พี่มีผมเป็นคนคุยแล้ว"

คำว่า คนคุย ที่หลุดออกมาจากปากเด็กวิศวะหน้านิ่งทำเอาใบเตยแทบจะทึ้งผมตัวเองด้วยความเขิน ไอ้เด็กนี่มันจะตรงไปตรงมาทุกเรื่องเลยหรือไง

" ใครบอกว่ายอมคุยด้วยฮะ ขี้ตู่จริงๆ เลยอะ"

เธอแกล้งทำเสียงดุกลบเกลื่อนความเขิน

"พี่เตยครับ..."

คิวเรียกชื่อเธอเสียงอ่อนลง คล้ายๆ กับเสียงลูกหมาตัวโตที่กำลังอ้อนเจ้าของ

..หืม ..

"ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วครับ แล้วก็ไม่ต้องรีบนะ ค่อยๆ แต่ง อย่าแต่งสวยมาก ผมหวง"

"บ้า สั่งเก่งจังเลยนะเราน่ะ แค่นี้แหละ พี่จะไปอาบน้ำแล้ว"

"เดี๋ยวครับพี่เตย"คิวรีบขัดขึ้นมาก่อนที่เธอจะกดวางสาย *

"เดินไปที่ระเบียงห้อง. แล้วมองลงมาข้างล่างหน่อยได้ไหมครับ?"

ใบเตยขมวดคิ้วด้วยความงุนงง แต่สองขาก็ยอมก้าวลงจากเตียงแล้วเดินไปเลิกผ้าม่านที่ระเบียงห้องดูตามที่เขาบอก

และวินาทีที่มองลงไปที่ลานจอดรถหน้าล็อบบี้คอนโด... ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม

รถบิ๊กไบค์ Ducati สีดำคันคุ้นตาจอดเทียบอยู่ตรงนั้น และคนที่ยืนพิงรถอยู่ก็คือคิววันนี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อช็อป แต่สวมเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสกอตสีเทาดำที่ไม่ได้ติดกระดุม ปล่อยให้ชายเสื้อปลิวไปตามลม กางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าผ้าใบสีขาวทำให้ลุคของคิววันนี้ดูซอฟต์ลงและหล่อเหลาจนออร่ากระจาย

ราวกับรู้ว่าเธอกำลังมองอยู่ คิวเงยหน้าขึ้นมามองตรงมาที่ระเบียงห้องของเธอในชั้น 4 เขายกโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ออก แล้วคลี่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวเสียจนแดดตอนเช้ายังต้องยอมแพ้

"ผมซื้อแซนด์วิชกับนมชมพูมาฝากรีบลงมานะครับ รออยู่"

ติ๊ด...

สายถูกตัดไปแล้ว แต่ใบเตยยังคงยืนสตาฟฟ์อยู่หลังผ้าม่านใบเตยเดินหน้าเเดงกลับเข้ามาในห้องให้ตายเถอะนี่มันไม่ใช่แค่การรุกของหมาเด็กแล้ว แต่นี่มันคือการจู่โจมของหมาป่าที่กะจะต้อนเธอให้จนมุมชนิดที่ไม่ให้เหลือทางหนีเลยต่างหากละ

"กรี๊ดดดด ไม่ได้การแล้ว ใบเตย แกต้องรีบไปอาบน้ำ"

ว่าที่คุณครูคนสวยสับเท้าวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วแสง วันนี้เธอสระผม ขัดผิว และพิถีพิถันกับการแต่งหน้ามากกว่าทุกวัน แม้ปากจะบ่นว่าเขา 'สั่งเก่ง' แต่เธอกลับเลือกหยิบชุดเดรสสีครีมตัวเก่งที่ใส่แล้วดูน่ารักสดใสมาสวมอย่างไม่ลังเล

ก็ไม่ได้อยากจะแต่งตัวสวยอะไรหรอกนะแค่ไม่อยากให้น้องรอนานต่างหาก .

30 นาทีต่อมา ณ ล็อบบี้คอนโด

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ใบเตยก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ปั้นหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดแล้วเดินออกไป คิวที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูหันมามองทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินเข้ามา

สายตาคมกริบของเขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า. รุ่นพี่สาวคนสวยในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมที่ไดร์มาอย่างดีจนเงางาม และใบหน้าหวานที่แต่งแต้มอย่างพิถีพิถัน

คิวกลืนน้ำลายลงคอ นัยน์ตาสีเข้มวาววับขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วมุ่น

"พี่เตย..."

"หืม? ทำไม ทำหน้าดุแต่เช้าเลย รอนานเหรอ พี่ขอโทษที พอดีผมมันแห้งช้าน่ะ"

ใบเตยยิ้มแหยๆ

"ผมไม่ได้ดุที่รอนานครับ รอนานกว่านี้ผมก็รอได้..." คิวถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวแล้วก้มหน้าลงมากระซิบ

"แต่ผมดุ เพราะพี่แต่งตัวสวยเกินไปต่างหาก ผมบอกแล้วไงว่าผมหวง"

ใบเตยรู้สึกเหมือนมีคนเอาไฟมาอังที่หน้า แก้มใสร้อนฉ่าขึ้นมาทันที

"กะ... ก็ชุดนักศึกษาปกติไหมล่ะ คิวอะคิดมาก"

คิวไม่ได้เถียงต่อ เขาเลื่อนมือไปหยิบถุงกระดาษที่มีแซนด์วิชและแก้ว นมชมพูส่งให้เธอ

"กินรองท้องก่อนครับ "

"ขอบใจนะ อุตส่าห์ซื้อมาให้แถมยังมารับอีก"

ใบเตยรับถุงมาถือไว้ แอบอมยิ้มจนแก้มปริ

"มันเป็นหน้าที่ของคนจีบอย่างผมอยู่เเล้วครับ พี่เตยเตรียมตัวรับความวุ่นวายจากผมไว้ได้เลย"

คิวพูดหน้านิ่ง ก่อนจะหยิบหมวกกันน็อกใบเดิมมาสวมให้เธออย่างเบามือ คราวนี้เขาไม่ได้แกล้งให้เธอเป็นคนรัดสายเอง แต่เขาโน้มหน้าลงมาจัดการให้เสร็จสรรพ ระยะประชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันทำเอาตอนเช้าของใบเตยวันนี้ เป็นเช้าที่อันตรายต่อระบบสูบฉีดเลือดขั้นสุด