แสงแดดอุ่นๆ ยามสายสาดส่องผ่านรอยแยกของม่านหนา กระทบลงบนแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังนอนตะแคงเท้าแขนมองร่างเล็กในอ้อมกอดด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ใบเตยค่อยๆ ขยับตัวใต้ผ้าห่มผืนหนา ความรู้สึกร้าวระบมเล็กๆ ที่ช่วงล่างคอยย้ำเตือนถึงบทรักที่แสนเร่าร้อนและลึกซึ้งเมื่อคืนว่ามันไม่ใช่ความฝัน
"อื้อ... คิว อย่ากวนสิ"
ใบเตยพึมพำเสียงแผ่วเมื่อรู้สึกถึงจมูกโด่งที่ซุกไซ้เข้าที่ลำคอขาวระหง พร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับกอดเธอแน่นขึ้น
"สายแล้วครับพี่เต แต่ถ้าพี่อยากนอนต่อ ผมก็ไม่ว่านะ"
เสียงทุ้มที่ยังคงมีความพร่าหลงเหลืออยู่กระซิบชิดใบหน้าหวาน
"ผมอยากนอนมองพี่แบบนี้ทั้งวันเลยเมียใครก็นึกไม่รู้ น่ารักฉิบหาย"
"คิว พูดเพราะๆ สิเมียเมออะไรกัน "
ใบเตยลืมตาโพลง หันไปค้อนใส่คนน้องทั้งที่หน้ายังแดงก่ำ
คิวไม่ตอบแต่กลับมอบมอร์นิ่งคิสหนักๆ ลงบนริมฝีปากอวบอิ่มที่ตอนนี้บวมเจ่อนิดๆ จากฝีมือของเขาเอง จูบยามเช
