เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

นมชมพู

ใบเตยรู้สึกเหมือนระบบประมวลผลในสมองพังไปชั่วขณะ

คำว่า 'ผมคงชอบของเขามันดังก้องวนไปวนมาในหัว แถมนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาตรงๆ ตอนดูดโกโก้นั่นอีก... มันทำลายล้างความนิ่งสงบในใจของว่าที่ครูอนุบาลไปจนหมดสิ้น

"งะ... งั้นพี่ไปก่อนนะ เพื่อนรอนานแล้ว คิวตั้งใจเรียนล่ะ"

รวบรวมสติได้เพียงแค่นั้น ร่างเล็กก็รีบหมุนตัวหันหลังกลับ สับเท้าเดินแกมวิ่งหนีออกจากหน้าโรงช็อปวิศวะด้วยความเร็วที่แทบจะเรียกได้ว่าสับเกียร์หมา ลืมมาดรุ่นพี่ปีสามผู้เรียบร้อยไปเสียสนิท มือบางกำแก้วนมชมพูของตัวเองแน่นจนหลอดแทบพับ

คิวมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว มุมปากที่มักจะเรียบตึงเสมอคราวนี้กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

หึ ..😊

เขาไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งให้เธอเขินจนวิ่งหนีแบบนั้น แต่พอเห็นแก้มใสๆ นั่นขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู.เขาก็อดไม่ได้ที่จะยอมรับกับตัวเองว่า พี่ใบเตยตอนเขิน... โคตรน่ารักเลยว่ะ..

มือหนายกแก้วโกโก้เย็นขึ้นมาดูดอีกอึกใหญ่ รสชาติหวานเจี๊ยบแบบที่เขาไม่เคยคิดจะแตะต้องไหลลงคอ สำหรับคนกินกาแฟดำอย่างเขา โกโก้แก้วนี้ถือว่าหวานเกินมาตรฐานไปมากแต่แปลกที่เขากลับรู้สึกว่ามันกินง่ายกว่าที่คิด และเขาตั้งใจจะดูดมันให้หมดหยดสุดท้ายเลยด้วย

"ฮั่นแน่~"

เสียงลากยาวกวนอวัยวะเบื้องล่างดังขึ้นจากหลังเสาเหล็กบีมต้นใหญ่ ก่อนที่ร่างของนอส ไตเติ้ล และเวียร์ จะค่อยๆ โผล่ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความแซวขั้นสุด

"มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

คิวหุบยิ้มทันที ปรับสีหน้ากลับมาเป็นเจ้าชายน้ำแข็งโหมดเดิมแทบจะไม่ทัน

"มาตั้งแต่ 'จริงๆ ผมไม่ค่อยชอบกินของหวาน แต่ถ้าเป็นแก้วที่พี่ซื้อให้ ผมว่าผมคงชอบนู่นแหละจ้า"

เวียร์ดัดเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบประโยคชวนขนลุกของคิว พร้อมกับทำท่าทางบิดไปบิดมาประกอบ

"กูถามจริงนะคิว"

ไตเติ้ลเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนเบาๆ พลางมองแก้วโกโก้ในมือ

"ร้อยวันพันปี กูเห็นมึงแดกแต่อเมริกาโน่คั่วเข้มขมปี๋ แดกจนเลือดมึงจะเป็นสีดำอยู่แล้ว แต่วันนี้มึงยืนดูดโกโก้หวานร้อยหน้าตาเฉย ความรักมันทำให้ลิ้นมึงเพี้ยนไปแล้วเหรอวะ?"

"พวกมึงก็เห็นพี่เขาอุตส่าห์ตั้งใจซื้อมาให้ กูจะทิ้งได้ไง"

คิวตอบเสียงเรียบ ยกแก้วโกโก้หนีมือของนอสที่ทำท่าจะแย่งไปกิน

"เออๆ พ่อคนคลั่งรัก พ่อคนแสนดี"

นอสหัวเราะก๊าก

"แล้วนี่มึงรู้ไหมเนี่ยว่าพี่เขาชอบกินอะไร? ทีพี่เขาซื้อน้ำมาเลี้ยงมึง มึงยังได้ทำคะแนน แล้วมึงไม่อยากซื้อน้ำไปเซ่น เอ้ยไปฝากพี่เขาบ้างเหรอวะ?"

คำถามของนอสทำให้คิวนิ่งไปนิดหนึ่ง ดวงตาคมหลุบลงมองแก้วน้ำในมือตัวเอง ก่อนจะนึกย้อนไปถึงตอนที่ใบเตยชูถุงพลาสติกขึ้นมา ในถุงนั้นมีน้ำสองแก้ว แก้วหนึ่งคือโกโก้ของเขา ส่วนอีกแก้วที่อยู่ในมือเธอคือ..

"นมชมพู..."🥤

คิวพึมพำเบาๆ

"ห๊ะ? มึงว่าไงนะ?นมใครชมพูมึงทะลึงหรอไอ้คิว "

นอสขมวดคิ้ว

"กูบอกว่า พี่เขาชอบกินนมชมพู"

คิวเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววบางอย่างที่มุ่งมั่นขึ้น

"กูจำสีแก้วที่พี่เขาถือได้"

เพื่อนทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนจะยิ้มกริ่ม ไตเติ้ลผิวปากแซว

"โหยยยย ใส่ใจรายละเอียดซะด้วย เก็บข้อมูลเก่งเบอร์นี้ สงสัยตำแหน่ง สปอนเซอร์น้ำหวานประจำคณะครุศาสตร์คงหนีไม่พ้นไอ้คิวแห่งเครื่องกลแล้วมั้งเนี่ย"

คิวไม่ได้สนใจเสียงแซวของเพื่อน เขาล้วงมือข้างที่ว่างลงในกระเป๋าเสื้อช็อป ปลายนิ้วสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่เย็นเฉียบมันคือ ฟันเฟือง เหล็กขนาดเล็กจิ๋วที่เขาแอบกลึงไว้เล่นๆ ตอนว่างจากงานช็อป

ชายหนุ่มลูบมันเบาๆ ในหัวเริ่มวางแผนการเงียบๆ ตามประสาคนพูดน้อยแต่เน้นการกระทำ

ในเมื่อรู้แล้วว่าเธอชอบกินอะไรวันพรุ่งนี้ เขาคงมีเหตุผลให้เดินผ่านตึกครุศาสตร์แบบเนียนๆ ได้อีกสักรอบแล้วล่ะ

ทางด้านของใบเตย...

"แฮ่กๆ..."

ร่างเล็กวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาถึงใต้ตึกคณะครุศาสตร์ ทรุดตัวลงนั่งแหมะบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนข้างๆ ไอเดียกับข้าวสวยที่กำลังนั่งเก็บเศษกระดาษกันอยู่

"อ้าวเตย ไปซื้อน้ำถึงไหนมาเนี่ย ทำไมเหงื่อแตกซ่านแถมหน้าแดงแป๊ดแบบนั้น ไปวิ่งหนีหมาที่ไหนมา?"

ข้าวสวยเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความงุนงง

"มะ... ไม่ได้หนีหมา!"

ใบเตยวางแก้วนมชมพูลงบนโต๊ะ หยิบกระดาษทิชชูมาซับเหงื่อและซับความร้อนที่พวงแก้ม

"แค่... แดดมันร้อนน่ะ รีบวิ่งกลับมากลัวพวกแกคอยนาน"

"ร้อนอะไรวะ ลมพัดเย็นสบายจะตาย"

ไอเดียหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด ก่อนจะสายตาไวเหลือบไปเห็นว่าในถุงพลาสติกมีน้ำแค่แก้วเดียว

"แล้วอีกแก้วหายไปไหนอะ ฉันจำได้ว่าแกบ่นว่าอยากกินชาเขียวด้วยไม่ใช่เหรอ เลยสั่งไปสองแก้ว?"

"อ๋อ... คือ..."

ใบเตยอึกอัก หลบสายตาจับผิดของเพื่อน

"คือฉัน เอาไปให้รุ่นน้องที่ช่วยซ่อมงานให้น่ะ ถือว่าตอบแทนน้ำใจ"

"รุ่นน้องที่ช่วยซ่อมงาน?"

ไอเดียทวนคำ ก่อนที่ดวงตาของสองสาวเพื่อนซี้จะเบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน

"อย่าบอกนะว่าเอาไปให้น้องคิว!!"

ใบเตยสะดุ้งโหยง รีบเอามือตะครุบปากเพื่อนทั้งสองคนไว้แน่น

"โอ๊ยยย เบาๆ สิพวกแก เออ เอาไปให้น้องเขาแหละ ก็แค่ตอบแทนไง ไม่มีอะไรพิเศษหรอก"

"แค่ตอบแทนบ้าอะไร หน้าแดงจนจะเป็นลูกตำลึงสุกอยู่แล้ว"

ข้าวสวยแกะมือใบเตยออกแล้วจี้จุดทันที

"สารภาพมาเดี๋ยวนี้เลยนะยัยแม่พิมพ์ของชาติ ตอนเอาไปให้น่ะ น้องเขาว่ายังไงบ้าง อาการแกมันฟ้องชัดๆ ว่าโดนเด็กมันเต๊าะมาแน่"

ใบเตยเม้มปากแน่น ภาพดวงตาคมกริบและเสียงทุ้มๆ นั่งแทรกเข้ามาในโสตประสาทอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าถ้าเล่าประโยคนั้นให้เพื่อนฟัง มีหวังโดนล้อไปยันเรียนจบแน่ๆ

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ น้องเขาก็แค่บอกว่าขอบคุณ... จบแยกย้าย ไปเตรียมตัวขึ้นเรียนได้แล้ว"

ใบเตยตัดบท ดันหลังเพื่อนทั้งสองคนให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อหนีการซักไซ้

แต่ถึงแม้จะปากแข็งแค่ไหน ลึกๆ ในใจของใบเตยก็รู้ดีว่า... กำแพงความ 'เป็นรุ่นพี่' ของเธอ กำลังถูกไอ้เด็กเครื่องกลหน้านิ่งคนนั้นใช้คัตเตอร์อันจิ๋วค่อยๆ แงะเข้ามาทีละนิดแล้วแน่ๆ