เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

ผมคงชอบ

"กรี๊ดดดด แก แกได้ยินที่ฉันได้ยินไหมเตย"

ทันทีที่แผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อช็อปเดินพ้นระยะสายตา เสียงกรีดร้องแบบพยายามเก็บเสียงของข้าวสวยและไอเดียก็ดังประสานกันขึ้นมาทันที

"แค่พี่เป็นคนเลี้ยง... ก็พอครับ... อ๊ายยยย.. ไอ้เด็กนี่มันร้ายมันไม่ได้ซ่อมแค่บ้านไม้แล้วเตย มันกะจะมาเคลมหัวใจแกด้วยแน่ๆ"

ไอเดียเขย่าแขนเพื่อนสนิทรัวๆ จนใบเตยหัวสั่นหัวคลอน

"โอ๊ย พวกแกเบาๆ สิ เดี๋ยวคนอื่นก็หันมามองหมดหรอก"

ใบเตยรีบตะครุบปากเพื่อนพลางมองซ้ายมองขวา เลือดในกายสูบฉีดจนพวงแก้มใสที่แต่งหน้าสไตล์ดิวอี้ลุคฉ่ำวาวดูแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "น้องเขาอาจจะแค่พูดกวนๆ ตามประสาเด็กผู้ชายหรือเปล่า แบบ กวนประสาทรุ่นพี่ไรงี้"

"กวนประสาทบ้าอะไร สายตาตอนที่มองแกนี่หวานจนมดจะขึ้นเสื้อช็อปอยู่แล้ว"

ข้าวสวยเถียงคอเป็นเอ็น

"ฉันฟันธงเลยนะว่าน้องคิวอะไรนี่ ต้องแอบมีใจให้แกชัวร์ๆ แหม... ทีตอนแรกทำมาเป็นนั่งหน้านิ่งๆ ที่แท้ก็เสือซุ่มนี่เอง

"

ใบเตยไม่ได้เถียงอะไรต่อ เธอเม้มริมฝีปาก ก้มลงมองโมเดลบ้านไม้ที่ถูกซ่อมจนเนี้ยบกริบ... ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับนัยน์ตาสีเข้มและประโยคทิ้งท้ายที่ทำเอาใจสั่นไม่หาย

..บ้าจริง.นี่เราเป็นรุ่นพี่ปีสามนะ จะมาเสียอาการให้เด็กปีสองได้ยังไงกัน ..

ตัดภาพมาที่ฝั่งลานเกียร์

"ไอ้คิวววว.. มึงไปแอบเรียนวิชาอ่อยสาวมาจากไหนวะ สารภาพมาเดี๋ยวนี้"

นอสกระโดดล็อกคอเพื่อนสนิทจากด้านหลังทันทีที่เดินพ้นรัศมีสายตาของกลุ่มสาวๆ ครุศาสตร์ ไตเติ้ลกับเวียร์ที่เดินตามมาก็หัวเราะลั่นอย่างปิดอาการไม่อยู่

"ปล่อยกูไอ้นอส กูร้อน"

คิวแกะแขนเพื่อนออกพลางตีหน้านิ่ง แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าปลายหูของเจ้าชายน้ำแข็ง กำลังขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงลำคอ

"แหมมม ทำมาเป็น 'แค่พี่เป็นคนเลี้ยงก็พอครับ'

โคตรหล่อ โคตรเท่ไอ้สัส"

เวียร์ดัดเสียงเลียนแบบคำพูดของคิวเมื่อครู่

"กูนึกว่ามึงจะเป็นไอ้หนุ่มขี้อายซะอีก ที่ไหนได้ จังหวะฉวยโอกาสนี่มึงระดับมาสเตอร์พีซเลยนะ"

"กูไม่ได้ฉวยโอกาส กูพูดปกติ"

คิวตอบเสียงเรียบ พยายามปั้นหน้าให้ปกติที่สุด ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายยังคงเต้นโครมครามไม่ยอมหยุด

สัมผัสจากสายตาของพี่ใบเตยตอนที่มองมากลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ละมุนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกตอนที่เขานั่งลงใกล้ๆ ทุกอย่างมันรบกวนสมาธิเขาไปหมด จนเขาเผลอหลุดปากพูดประโยคนั้นออกไปแบบไม่ได้ไตร่ตรองให้ดี

"เออๆ ปกติก็ปกติเว้ย แต่หูมึงแดงจนจะไหม้แล้วนั่น"

ไตเติ้ลชี้ไปที่หูของเพื่อนพลางส่ายหน้าขำๆ "แล้วมึงเตรียมตัวไว้เลยนะ พูดไปขนาดนั้น พี่เขาต้องเอาขนมหรือน้ำมาเลี้ยงมึงแน่ๆ โอกาสทำคะแนนมาถึงแล้วเว้ยเพื่อน"

คิวไม่ได้ตอบอะไร เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อช็อป ปลายนิ้วสัมผัสกับคัตเตอร์อันจิ๋วที่เพิ่งใช้งานไปเมื่อครู่ ริมฝีปากหยักได้รูปแอบยกยิ้มมุมปากขึ้นมาบางๆ โดยที่เพื่อนทั้งสามคนไม่ทันสังเกตเห็น

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน...

หลังจากจัดการติดบอร์ดและส่งงานอาจารย์เสร็จเรียบร้อย ใบเตยก็ปลีกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อน เธอตั้งใจจะเดินไปหาซื้อน้ำเย็นๆ สักแก้ว แต่สมองกลับนึกไปถึงใบหน้าของ ช่างซ่อมจำเป็น เมื่อตอนสาย

'ผมกินอะไรก็ได้ครับแค่พี่เป็นคนเลี้ยงก็พอครับ'

"เอาวะเลี้ยงก็เลี้ยง ถือว่าตอบแทนเรื่องงาน"

ใบเตยพึมพำกับตัวเอง เธอตัดสินใจเดินตรงไปยังร้านน้ำชงเจ้าประจำใต้ตึกโรงอาหารรวม

"ป้าคะ เอาโกโก้เย็นหวานน้อยแก้วนึงค่ะ แล้วก็นมชมพูหวานปกติแก้วนึง"

หลังจากได้น้ำชงใส่ถุงหูหิ้วมาสองแก้ว ใบเตยก็เดินลัดเลาะกลับมาทางเดิมที่ต้องผ่านลานเกียร์คณะวิศวะ

เเต่ในใจแอบหวังลึกๆ ว่าจะเจอคนที่อยากเจอ แต่ก็คิดว่ามันคงจะบังเอิญเกินไปถ้าเขาจะยังนั่งอยู่ที่เดิมในตอนบ่ายแก่ๆ แบบนี้

แต่ความบังเอิญมักจะทำงานเข้าข้างคนแอบรักเสมอ

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปตัวเดิมกำลังยืนพิงเสาเหล็กอยู่หน้าโรงช็อป ในมือมีแผ่นกระดาษแบบแปลนใบใหญ่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด เขายืนอยู่คนเดียว ไม่มีแก๊งเพื่อนจอมกวนอยู่ข้างๆ

ใบเตยสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าเดินตรงเข้าไปหา

"เอ่อ... น้องคิวคะ"

คิวชะงัก ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแบบแปลนทันที วินาทีที่เห็นว่าเป็นใคร ดวงตาที่เคยดุดันและจริงจังกับการเรียนก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับให้กลับมาเรียบนิ่งตามเดิมอย่างรวดเร็ว

"อ้าว พี่ใบเตย บอร์ดเสร็จแล้วเหรอครับ?"

เขาถามเสียงนุ่มลงกว่าตอนที่คุยกับเพื่อนหลายระดับ

"เสร็จเรียบร้อยแล้วจ้ะ เพราะได้คิวช่วยไว้แท้ๆ เลย"

ใบเตยยิ้มกว้าง ก่อนจะชูถุงหูหิ้วที่มีแก้วน้ำสองแก้วขึ้นมาตรงหน้า

"พี่บอกแล้วไงว่าจะเลี้ยงน้ำ แต่พี่ไม่รู้ว่าคิวชอบกินอะไร เลยสั่งโกโก้เย็นหวานน้อยมาให้ ไม่รู้ว่าจะกินได้ไหม"

เธอยื่นแก้วโกโก้สีเข้มที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปตรงหน้าเขา คิวมองแก้วน้ำในมือคนตัวเล็ก ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมามองรอยยิ้มสดใสที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเธอ

สำหรับคนอื่น เขาอาจจะชอบดื่มอเมริกาโน่เข้มๆ ไม่ใส่น้ำตาล เพื่อแก้อาการง่วงตอนทำโปรเจกต์

แต่สำหรับตอนนี้...

คิวเอื้อมมือไปรับแก้วน้ำมา ปลายนิ้วของเขาจงใจ หรือบังเอิญก็ไม่รู้สัมผัสโดนปลายนิ้วของใบเตยแผ่วเบา ทำเอาคนพี่สะดุ้งนิดๆ แต่ก็พยายามเก็บอาการ

"ขอบคุณครับ..."

คิวมองตรงเข้าไปในดวงตาของใบเตย ริมฝีปากที่เคยมุบมิบพูดน้อย บัดนี้กลับขยับพูดประโยคที่ทำเอาใบเตยแทบจะละลายไปกองกับพื้นโรงช็อป

"จริงๆ ผมไม่ค่อยชอบกินของหวานแต่ถ้าเป็นแก้วที่พี่ซื้อให้... ผมว่าผมคงชอบ"

พูดจบเขาก็เจาะหลอดแล้วดูดโกโก้เย็นเข้าไปอึกใหญ่ ท่ามกลางความเงียบงันของใบเตยที่ยืนอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดประโยคเมื่อกี้ไม่ทัน

เจ้าเด็กนี่.. มันจะอ่อยฉันอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย!!