เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

มองเธอคนเดียว

ระยะทางจากลานเกียร์มาถึงใต้ตึกคณะครุศาสตร์ไม่ได้ไกลมากนัก แต่สำหรับสาวๆ ที่ต้องหอบของพะรุงพะรังมาตั้งแต่หน้ามหาวิทยาลัย มันก็เล่นเอาหอบอยู่เหมือนกัน

"โอ๊ย หนัก แขนฉันจะหลุดแล้วเนี่ย"

ข้าวสวยบ่นอุบอิบพลางทิ้งกล่องพลาสติกใส่อุปกรณ์ลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะอย่างหมดสภาพ ก่อนจะหันมามองใบเตยที่เพิ่งวางม้วนกระดาษสีแผ่นใหญ่ลงข้างๆ กันอย่างทะนุถนอม

ใบเตยยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ผิวหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างบางเบาเผยให้เห็นงานผิวใสกระจ่างสุขภาพดี ริมฝีปากที่ถูกแต้มด้วยทินต์สีระเรื่อไล่ระดับแบบธรรมชาติขยับยิ้มขำเพื่อนที่ทำหน้างอแง

"เหนื่อยแค่นี้ทำบ่นนะข้าวสวย แค่จัดบอร์ดเอง" ใบเตยแซวพลางรวบผมที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่

"ไม่ได้บ่นเรื่องงานเว้ย แต่แกไม่สังเกตเหรอเตย ว่าช่วงนี้พวกเราเดินผ่านหน้าคณะวิศวะทีไร บรรยากาศมันแปลกๆ"

ไอเดียที่เพิ่งวางกระเป๋าผ้าใบใหญ่ลง รีบเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"แปลกยังไง?"

ใบเตยเลิกคิ้วถามเพื่อน ถามด้วยความซื่อจริงๆ

"ก็สายตาของน้องคิว เจ้าชายน้ำแข็งคนนั้นไง"

ข้าวสวยรีบผสมโรงทันทีเมื่อเห็นช่องทางเมาท์

"แกไม่เห็นเหรอว่าน้องเขามองมาทางกลุ่มเราทุกเช้าเลย จ้องแบบแทบจะทะลุร่างพวกเราอยู่แล้วเนี่ย"

"เขาอาจจะแค่เหม่อมั้ง"

ใบเตยหัวเราะเบาๆ พลางหยิบกรรไกรกับกาวสองหน้าออกจากถุง

"ตรงนั้นมันเป็นทางผ่าน คนเดินผ่านไปผ่านมาตั้งเยอะแยะ แกก็คิดมากไปได้ น้องเขาอาจจะมองนกมองไม้ หรือไม่ก็มองหน้าพวกแกเพราะพวกแกคุยกันเสียงดังไปรบกวนเขาหรือเปล่า"

"มองนกมองไม้บ้าอะไร สายตาล็อกเป้ามาที่แกคนเดียวขนาดนั้น"

ไอเดียเถียงคอเป็นเอ็น

"ฉันแอบไปสืบมานะเว้ย น้องคิว เครื่องกลปีสอง หล่อ บ้านรวย แต่นิ่งหยิ่งสุดๆ ไม่เคยมองใคร ไม่เคยสนใจใคร แต่พอแกเดินผ่านทีไร ฉันเห็นชัดๆ เลยนะว่าสายตาน้องเขามันเหมือนสปอตไลต์ฉายมาที่แกคนเดียว"

ใบเตยนิ่งไปนิดหนึ่งเมื่อนึกถึงสายตาคู่คมที่บังเอิญสบตากันเมื่อครู่นี้ ดวงตาสีเข้มที่ดูเรียบเฉยแต่กลับมีความรู้สึกลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่ มันเป็นสายตาที่เปิดเผยและปิดบังในเวลาเดียวกัน จนทำให้คนถูกมองอย่างเธอเผลอใจเต้นผิดจังหวะไปแวบหนึ่งโดยไม่มีเหตุผล

*..คงคิดไปเองแหละน่า เราเป็นรุ่นพี่นะ จะไปหวั่นไหวกับสายตานิ่งๆ ของเด็กรุ่นน้องได้ยังไง...

"เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วยัยพวกนี้"

ใบเตยสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แกล้งทำเสียงดุโหมดคุณครูปฐมวัยใส่เพื่อนสนิท "รีบมาช่วยกันกางกระดาษเลย วันนี้ต้องตัดตัวหนังสือกับทำโมเดลบ้านให้เสร็จก่อนเที่ยงนะ ไม่งั้นตอนบ่ายไปเรียนไม่ทันแน่"

"จ้าๆ คุณแม่พิมพ์ของชาติ โผล่โหมดคุณครูใส่พวกฉันอีกละ"

ข้าวสวยเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ยอมหยิบกรรไกรมาช่วยตัดขอบกระดาษแต่โดยดี

ใต้ตึกคณะครุศาสตร์เริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ล่วงเลย ใบเตยจดจ่ออยู่กับการจัดบอร์ดตรงหน้า เธอตั้งใจวาดรูปและตัดแปะกระดาษสีด้วยความประณีต รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าตลอดเวลาที่ได้ทำงานที่รัก

โดยที่ร่างเล็กไม่รู้ตัวเลยว่า เรื่องที่เพื่อนพูดน่ะไม่ได้เกินจริงสักนิด และเเววตาจากดวงตาคมคู่นั้น ไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่หน้าลานเกียร์ แต่กำลังจะหาเรื่องขยับเข้ามาใกล้เธอมากกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก