ลานกิจกรรมหน้าเต็นท์คณะครุศาสตร์ยังคงวุ่นวาย แต่ภายในเต็นท์พยาบาลกลับมีแต่ความอึดอัด ใบเตยนั่งเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับมืดไปแล้ว คราบน้ำตายังคงทิ้งรอยไว้บนแก้มใส ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มอดดับลง เหลือเพียงความรู้สึกโหวงเหวงในช่องท้องที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก
"พี่ใบเตยครับ"
เสียงเรียกห้วนๆ ที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นตรงหน้า ใบเตยเงยหน้าขึ้นและพบกับ นอสที่ยืนหน้าตึงอยู่ เขายังอยู่ในชุดนักศึกษา ไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดแข่งฟุตบอล แถมยังมีเหงื่อซึมเต็มกรอบหน้า บ่งบอกว่าเขารีบวิ่งมาที่นี่ให้เร็วที่สุด
"นอส... คิวล่ะ?"
ใบเตยโพล่งถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
"มันกลับไปแล้วครับขี่รถเตลิดออกไปไหนก็ไม่รู้ ทิ้งแม้กระทั่งการแข่งฟุตบอลนัดสำคัญที่มันซ้อมมาเป็นเดือน มันเกิดอะไรขึ้นครับพี่"
นอสตอบเสียงแข็ง แววตาของเขาไม่ได้มีความเคารพในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องเหลืออยู่เลยในเวลานี้ มีเพียงความโกรธแทนเพื่อนรักเท่านั้น
ใบเตยห
