เสียงกลองเชียร์และเสียงตะโกนร้องเพลงจากสแตนด์คณะต่างๆ ดังกระหึ่มก้องสนามกีฬากลาง แสงแดดช่วงสายสาดส่องลงมาจนอากาศร้อนระอุ แต่สำหรับร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่กำลังเดินฝ่าฝูงชนออกมา โลกทั้งใบของเขากลับหนาวเหน็บและเงียบงันจนน่ากลัว
คิวเดินทอดน่องกลับมายังโซนที่พักของคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยจังหวะก้าวที่หนักอึ้ง แววตาคมกริบที่เคยมั่นใจและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับว่างเปล่าและด้านชา รอยยิ้มที่เคยมีให้ผู้หญิงเพียงคนเดียวถูกลบเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงใบหน้าที่เรียบตึงจนติดเย็นชาเจ้าชายน้ำแข็งคนเดิมได้กลับมาเเล้ว
"เฮ้ย..ไอ้คิว มึงไปมุดหัวอยู่ไหนมาวะจะได้เวลาเเข่งเเล้วนะ "
เสียงตะโกนเรียกของนอสที่ยืนเหงื่อแตกอยู่หน้าเต็นท์คณะดังขึ้น ทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามา นอสก็รีบคว้าเสื้อเจอร์ซีย์ชุดแข่งฟุตบอลของคณะสีแดงดำโยนไปให้คิว
"รีบไปเปลี่ยนชุดเลยมึง โค้ชตามหาตัวให้ควั่ก อีกยี่สิบนาที
