เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

ใส่ใจ

แสงสีส้มรำไรของยามเย็นเริ่มทาบทับขอบฟ้า เมื่อฮอนด้าซีวิคคันสวยเคลื่อนตัวออกจาอู่ของพี่ลายของคิว ความเงียบภายในรถไม่ได้อึดอัดเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่อุ่นซ่านจนใบเตยเผลอนั่งอมยิ้มมองวิวข้างทาง

"หิวหรือยังครับพี่เตย"

เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะที่มือหนายังคงบังคับพวงมาลัยอย่างมั่นคง

"นิดหน่อยจ้ะ วันนี้ใช้พลังงานกับงานคณะไปเยอะเลย"

ใบเตยหันมาตอบ แสงไฟจากหน้าปัดรถสะท้อนให้เห็นแววตาใสซื่อที่ทำให้คนมองใจสั่น

"แถวนี้มีร้านประจำของผมอยู่ร้านหนึ่ง เป็นร้านธรรมดาๆ ริมทาง แต่อร่อยที่สุดในย่านนี้เลย พี่เตยจะรังเกียจไหมถ้าผมจะพาแวะ"

"ร้านธรรมดาเนี่ยแหละของโปรดพี่เลย คิวชอบร้านไหนพี่ทานได้หมดเเหละ "

คิวแอบยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้รับคำตอบที่แสนจะเอาใจ เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าร้านอาหารตามสั่งขนาดกลางที่ตั้งอยู่ริมถนนใหญ่ ร้านดูสะอาดสะอ้านและมีกลิ่นหอมของคั่วกระทะฟุ้งกระจายไปทั่ว

"ป้าครับ เหมือนเดิมสองที่ครับ"

คิวบอกพนักงานทันทีที่หย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวางริมทาง

"สั่งเหมือนเดิมนี่คืออะไรเหรอ?"

ใบเตยถามด้วยความสงสัย

"กะเพราไก่สับไข่ดาวกรอบๆ ครับไข่แดงไม่ต้องสุกมาก เพราะผมรู้ว่าพี่ชอบกินแบบนั้น"

ใบเตยชะงักไปครู่หนึ่ง..

เขารู้ได้ยังไง? เธอไม่เคยบอกเขาเลยสักครั้งว่าชอบกินไข่ดาวแบบไหน แต่เด็กวิศวะคนนี้กลับใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนสำคัญที่สุดในโลกขึ้นมาดื้อๆ

ระหว่างรออาหาร ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดมาปะทะใบหน้า ใบเตยเอื้อมมือไปจัดปอยผมที่ปลิวมาปรกหน้า คิวที่นั่งฝั่งตรงข้ามจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเธออย่างไม่วางตา

"พรุ่งนี้งานกีฬามหา'ลัยแล้ว พี่เตยต้องไปกี่โมงครับ"

"ต้องไปถึงสนามตั้งแต่เช้าเลยอะ พี่ต้องไปเตรียมของให้พวกน้องที่มาเต้นเปิดสนาม แล้วคิวล่ะ?"

"ผมต้องเข้าแสตนด์ตอนแปดโมงครับเพื่อนๆ บังคับให้ผมไปคุมกองเชียร์"

คิวพูดพลางถอนหายใจเหมือนลำบากใจเสียเต็มประทีป ทั้งที่ลึกๆ เขาวางแผนบางอย่างไว้แล้ว

"ดีเลยสิ เดี๋ยวพี่จะแอบเอาขนมไปส่งให้ที่แสตนด์วิศวะนะ"

ใบเตยยิ้มกว้างจนตาหยี

"ไม่ต้องแอบหรอกครับ..."

คิวขยับตัวโน้มมาข้างหน้า วางแขนลงบนโต๊ะเพื่อลดระยะห่าง

"เดินเข้ามาให้เห็นชัดๆ เลย ผมอยากให้คนทั้งสนามรู้ว่าว่าที่เเฟนผมน่ารักขนาดไหน"

"คิว นี่พูดอะไรเนี่ย คนเยอะแยะนะพรุ่งนี้"

ใบเตยหน้าแดงก่ำ รีบก้มหน้าลงมองจานกะเพราที่เพิ่งมาเสิร์ฟทันเวลาพอดี

การทานข้าวมื้อค่ำริมทางดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่พิเศษสุดสำหรับคนทั้งคู่ คิวคอยตักพริกน้ำปลาให้ คอยส่งกระดาษทิชชูให้ทุกครั้งที่เห็นว่าเธอทำเลอะ ความเป็นสุภาพบุรุษที่แฝงอยู่ในความนิ่งขรึมของเขามันช่างมีเสน่ห์จนใบเตยแทบจะทานข้าวไม่ลงเพราะมัวแต่เขิน

21:30 น. ณ หน้าคอนโดของใบเตย

รถยนต์คันหรูมาจอดนิ่งสนิทหน้าล็อบบี้อีกครั้ง คิวไม่ได้รีบร้อนที่จะลงจากรถ เขาดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองคนข้างๆ ที่กำลังเตรียมจะลง

"พี่เตยครับ..."

"หืม? ว่าไงจ๊ะคิว"

"พรุ่งนี้ ถ้าโดนรุ่นพี่คณะอื่นวอแวอีก ให้รีบบอกผมนะครับ"

คิวพูดเสียงจริงจัง นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

ใบเตยหัวเราะเบาๆ เอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อเชิ้ตลายสกอตของเขาเบาๆ

"จ้า.. ไว้พี่จะรีบบอกคิวคนแรกเลย ขอบคุณที่มาส่งนะจ๊ะ วันนี้สนุกมากเลย"

คิวไม่ได้ปล่อยให้เธอลงไปเฉยๆ เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือเล็กของใบเตยไว้ชั่วครู่ สัมผัสที่อุ่นซ่านแลกเปลี่ยนความรู้สึกผ่านฝ่ามือ

"ฝันดีนะครับพรุ่งนี้ผมจะรีบไปหาแต่เช้า"

ใบเตยพยักหน้ารับหน้าแดงๆ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าคอนโดไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเพลงรัก

คิวมองตามหลังคนตัวเล็กจนลิฟต์ปิดลง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปแชตกลุ่ม แล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆ ลงไป

[Q.Engine]: พรุ่งนี้พวกมึงเตรียมตัว กูมีภารกิจด่วนที่คณะครุศาสตร์ก่อน อยากให้พวกมึงช่วย