เพื่อนยังอึ้ง
819 Words
ติ๊งต่องงง ติ๊งต่องง
เสียงออดหน้าประตูห้องดังรัวๆ ปลุกให้เจ้าของห้องอย่างนอสที่เพิ่งได้นอนตอนตีสามเพราะนั่งปั่นรายงานแทบจะคลานลงจากเตียง สภาพของหนุ่มวิศวะเครื่องกลในกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวกับผมชี้ฟูเหมือนรังนก เดินโซซัดโซเซมาเปิดประตูด้วยใบหน้าหงุดหงิดขั้นสุด
"ใครมากดออดหน้าห้องกูแต่เช้าวะ"
นอสสบถพึมพำ ก่อนจะกระชากประตูเปิดออกกะจะด่าให้เปิง
แต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู คำด่าทั้งหมดก็ถูกกลืนลงคอไปทันที
"ไอ้คิว "
นอสเบิกตาโพล่ง มองเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้า คิวอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเชิ้ตลายสกอตสุดเท่ กางเกงยีนส์เข้ารูป ทรงผมเซ็ตมาอย่างดี แถมยังมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูลอยเตะจมูกฟุ้งกระจายไปทั้งโถงทางเดิน ในมือหนาถือหมวกกันน็อก Ducati ใบเก่งไว้ด้วยท่าทางชิลๆ
"มึงมึงแต่งตัวจัดเต็มมาทำเหี้ยอะไรตอนแปดโมงครึ่งวะ วันนี้เราไม่มีเรียนไม่ใช่ไง๊"
นอสเกาหัวแกรกๆ หลีกทางให้คนหน้านิ่งเดินแทรกตัวเข้ามาในห้อง
"กูตื่นเช้า"
คิวตอบสั้นๆ เสียงเรียบ เดินเอาหมวกกันน็อกไปวางไว้บนชั้นวางของ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้องด้วยมาดคุณชาย
เสียงโวยวายของนอสปลุกให้เวียร์ และไตเติ้ล ที่นอนสลบไสลเป็นศพอยู่บนพรมหน้าทีวีงัวเงียตื่นขึ้นมา
"เชี่ยอะไรเนี่ยแผ่นดินไหวเหรอ"
ไตเติ้ลลุกขึ้นนั่งขยี้ตา ก่อนจะหันไปเห็นคิวที่นั่งไขว่ห้างกดโทรศัพท์อยู่บนโซฟา
"อ้าวไอ้คิว มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ นัดทำรายงานสิบโมงไม่ใช่เหรอ"
"เออ กูงงกับมันเนี่ย ตื่นมาหล่อตั้งแต่ไก่โห่ น้ำหอมงี้ฟุ้งเต็มห้องกูเลย" นอสเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ คิว หรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด
"มึงไปไหนมา สารภาพมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อาการแบบนี้ แถวบ้านกูเรียกธุระเรื่องหัวใจชัวร์"
คิวละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ที่เขาเพิ่งกดส่งไลน์ไปบอกว่าถึงแล้ว นัยน์ตาสีเข้มมองหน้าเพื่อนทีละคน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความขิงระดับสิบ
"กูเพิ่งไปส่งพี่เตยที่คณะมา"
กริบ...
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไปสามวินาทีถ้วน ก่อนที่เสียงโวยวายจะระเบิดขึ้นพร้อมกัน
"เชี่ยยยยยยยยยยย"
ทั้งนอส ไตเติ้ล และเวียร์ ประสานเสียงกันลั่นห้อง
"มึงเอาบิ๊กไบค์ลูกรักของมึงไปรับพี่เขามาเนี่ยนะ
" เวียร์กระโดดข้ามโต๊ะญี่ปุ่นเข้ามาเขย่าไหล่คิว
"ไอ้สลัดเอ๊ย ร้อยวันพันปีกูขอยืมซ้อนไปซื้อข้าวหน้ามอ มึงด่ากูยันโคตรเหง้า แต่นี่มึงตื่นหกโมงเช้าฝ่ารถติดไปรับสาว"
"สแตนดาร์ดมึงมันสูงเกินไปแล้วไอ้คิว"
ไตเติ้ลชี้หน้าเพื่อน
"ซื้อของกินไปเซ่น ไปรับไปส่ง มึงรู้ไหมเนี่ยว่าฉายาเจ้าชายน้ำแข็งของมึงมันละลายกลายเป็นน้ำเปล่าไปแล้ว"
คิวปัดมือเวียร์ออกจากไหล่เบาๆ ยกยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างคนเหนือกว่า
"กูไม่เคยบอกว่ากูเป็นน้ำแข็ง พวกมึงตั้งกันไปเอง"
"โอ๊ยยยย กูหมั่นไส้"
นอสทำท่าจะอ้วก
"แล้วนี่พี่เขาว่าไง หลวมตัวเสร็จมึงไปรึยัง หรือยังคีพมาดรุ่นพี่อยู่?"
"กูก็กำลังจีบอยู่"
คิวตอบตามตรง แววตาอ่อนลงนิดนึงเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานๆ ที่ขึ้นสีแดงจัดตอนอยู่หน้าตึก
"แต่กูว่าพี่เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรกูนะ"
"ระดับมึงรุกเบอร์นี้ ใครจะไปต้านไหววะ ถามจริง" เวียร์ส่ายหน้าอย่างระอา
"แล้วนี่มึงจะเอายังไงต่อ งานกีฬามหา'ลัยอาทิตย์หน้า มึงโดนจับไปเป็นสตาฟฟ์คุมแสตนด์เชียร์คณะไม่ใช่เหรอ สาวๆ คณะอื่นเตรียมมาส่องมึงเพียบแน่ ระวังพี่เตยเขาจะหึงเอาล่ะ"
ประโยคของเวียร์ทำให้คิวชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมทอประกายบางอย่างที่เพื่อนๆ เดาไม่ออก
"ก็ดีสิ..."
คิวพึมพำเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
"ฮะ? ดียังไง อะไรของมึง?"
นอสขมวดคิ้ว
"ถ้ามีคนมาส่องกูเยอะๆพี่เตยจะได้หึง แล้วแสดงความเป็นเจ้าของกูสักทีไง"
" ไอ้โรคจิตต... "
สามทหารเสือแห่งเครื่องกลแทบจะเอาหมอนอิงฟาดหน้าเพื่อนตัวแสบ ไอ้หมอนี่มันไม่ได้เป็นแค่หมาเด็กคลั่งรักธรรมดา แต่มันคือหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่วางแผนจะตะครุบเหยื่อแบบไม่ให้เหลือทางหนีต่างหาก
- Writer
