แสงแดดยามสายแผดเผาลงมากลางสนามกีฬากลาง ขบวนพาเหรดของแต่ละคณะทยอยเดินเข้าสู่จุดประจำที่เพื่อรอพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ หน้าที่ ใบเตยนางฟ้าถือป้ายจำเป็น ของใบเตยสิ้นสุดลงทันทีที่นำขบวนครุศาสตร์เข้าสู่โซนที่นั่งได้สำเร็จ
ร่างเล็กในชุดไทยประยุกต์แทบจะทรุดฮวบลงกับพื้น ทันทีที่ส่งป้ายไม้คืนให้สตาฟฟ์รุ่นน้อง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามไรผมและกรอบหน้า แม้เมคอัพ จะยังคงความฉ่ำวาวและทนทานอยู่ แต่ความเหนื่อยล้าและอาการปวดร้าวที่ส้นเท้าจากการใส่รองเท้าส้นสูงเดินระยะทางไกลก็เริ่มประท้วงอย่างหนัก
"ยับยเตยยย เเกเก่งมากกกก สวยตะลึงตราตรึงใจสุด"
ไอเดียกับข้าวสวยวิ่งเข้ามารับเพื่อนพร้อมกระดาษทิชชูและพัดลม
"โอ๊ย..เก่งอะไรก้นอะไม่ไหวแล้วพวกแก ฉันปวดขาไปหมดเลย เหมือนเท้าจะพัง"
ใบเตยโอดครวญพลางขยับข้อเท้าไปมา
"งั้นแกไปพักหลังอัฒจันทร์ตรงโซนพยาบาลก่อนเลย ตรงนั้นมีเต็นท์หลบแดดอยู่ เดี๋ยวพิธีเปิดเริ่มแล้วพวก
