เสียงจั๊กจั่นและแมลงไพรร้องระงมสอดประสานกันเป็นจังหวะเนิบนาบไปทั่วแนวป่าที่โอบล้อมกุฏิไม้หลังเก่า แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาตกกระทบพื้นไม้กระดานมะค่ามันปลาบเป็นจุดเล็กจุดน้อย กลิ่นไม้เก่าที่ถูกแดดเผาปนเปไปกับกลิ่นธูปจางๆ และกลิ่นอับของไตรจีวร สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและขลังอยู่ในที
ชลธี เด็กหนุ่มร่างกำยำในชุดลำลองสะอาดสะอ้าน บรรจงประคองถุงพลาสติกที่บรรจุยาสามัญประจำบ้านและของใช้อันจำเป็น ยกขึ้นเหนือหัวด้วยกิริยาที่พินอบพิเทา ก่อนจะวางลงบนผ้ารับประเคนสีเหลืองหม่นตรงหน้าหลวงตา เจ้าอาวาสผู้เป็นดั่งที่พึ่งทางใจของชาวบ้านแถบนี้
“เอ้า... รับพร”
เสียงแหบพร่าทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังสมาธิของภิกษุชราดังก้องอยู่ในความเงียบ ท่านกล่าวบทสวด “ยะถา วาริวะหา...” อย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งจบบทสวดลงด้วยความสงบ ท่านเอนหลังพิงพนักอาสนะไม้เก่าอย่างผ่อนคลาย ดวงตาที่ฝ้าฟางตามกาลเวลากวาดมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยคว
