เสียงออดคาบสุดท้ายของเย็นวันศุกร์ดังกระหึ่มขึ้น มันไม่ได้เป็นเพียงสัญญาณเลิกเรียนธรรมดา แต่สำหรับชลธี มันคือเสียงระฆังเริ่มนับถอยหลังสู่จุดเปลี่ยนชีวิต เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวเงยหน้าขึ้นจากปึกหนังสือเตรียมสอบที่วางซ้อนกันเป็นตั้งจนบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า
พรุ่งนี้เช้าตรู่เขาต้องแบกความหวังของทั้งหมู่บ้านเดินทางเข้ากรุงเทพฯ สู่สนามสอบโรงเรียนเตรียมทหารที่เขาใฝ่ฝัน คืนนี้จึงเป็นคืนแรกในรอบหลายเดือนที่เขาไม่ต้องไปยืนขาแข็งทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหาร เขาต้องเตรียมกายเตรียมใจให้พร้อมที่สุด
ทว่า สิ่งเดียวที่เขารอคอยในตอนนี้ไม่ใช่รถทัวร์เข้าเมือง แต่คือร่างบางของใครบางคนที่จะมาเป็นยาขนานเอกเติมพลังใจให้เขา
“ทำไมพิมพ์ยังไม่ลงมาอีกนะ...” ชลธีพึมพำเสียงแผ่ว ความกังวลเริ่มเกาะกินหัวใจจนนั่งไม่ติดที่
เขาชะเง้อคอจนสุดมองไปยังบันไดอาคารอเนกประสงค์ที่บัดนี้ผู้คนเริ่มบางตาลงเรื่อยๆ เหลือเพียงเสียงอื้ออ
