ดอกร่าน..บานฉ่ำ

เผลอใจ.!?

เสียงลูกบิดประตูหมุนดังคลิกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัดของยามวิกาล ชลธีสอดตัวเข้าไปในบ้านเช่าอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาระมัดระวังทุกฝีเท้าไม่ให้เกิดเสียงดังบนพื้นไม้ที่จะเป็นการรบกวนปรียานุชและสามีที่ควรจะพักผ่อนอยู่ชั้นบนในเวลาตีหนึ่งเช่นนี้

เด็กหนุ่มทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีขาวขุ่นตัวเก่งภายในห้องพักส่วนตัวที่คับแคบ แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบความมัน

วันนี้เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพราะเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ลูกค้าที่ร้านอาหารหลั่งไหลมาไม่ขาดสายจนเขาต้องวิ่งวุ่นเสิร์ฟอาหารจนขาแทบขวิด ชลธียกมือหยาบใหญ่ที่กร้านจากการทำงานหนักขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวเหยียดทว่าริมฝีปากกลับระบายยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ

“มึงจงภูมิใจเถอะธี... มึงอายุแค่นี้ มึงก็หาเงินส่งตัวเองเรียนได้แล้ว”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพื่อเติมพลังใจ ความเหนื่อยล้าทางกายกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความฝันที่จะเป็นนักเรียนเตรียมทหารและอนาคตที่เขาสัญญากับพิมพิกาไว้

ชลธีสลัดเสื้อผ้าชุดทำงานที่ชุ่มโชกไปด้วยกลิ่นเหงื่อและอาหารทิ้งไป เปลี่ยนมาพันผ้าขนหนูผืนบางรอบเอวสอบ เตรียมตัวจะไปชำระล้างร่างกายให้สดชื่น

ทว่า... ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องออกมาเพื่อจะผ่านโถงกลางไปห้องน้ำ เขาก็ต้องชะงัก

“อ้าว... พี่นุช ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?”

ร่างบอบบางของปรียานุชในชุดนอนผ้าแพรเนื้อละเอียดสีครีม นั่งนิ่งอยู่ตรงโต๊ะหนังสือใกล้กับบันไดที่จะขึ้นไปชั้นสอง แสงสีนวลจากโคมไฟอ่านหนังสือเพียงดวงเดียวสาดส่องกระทบใบหน้าสวยหวานที่ไร้การแต่งแต้มของเธอเพียงซีกหนึ่ง ส่วนอีกซีกนั้นจมหายไปในเงามืดประหนึ่งภาพวาดที่สะท้อนถึงความโดดเดี่ยว

เธอยิ้มให้ชลธี... เป็นรอยยิ้มที่พยายามแสดงความใจดีอย่างที่เคยทำเสมอมา ทว่าชลธีสังเกตเห็นว่าดวงตาของเธอนั้นแห้งผากและหม่นแสง มันไม่ได้ยิ้มไปตามริมฝีปากที่ดูซีดเซียวผิดปกตินั้นเลย

“ครูเรืองไม่อยู่อีกแล้วเหรอครับ?” ชลธีเอ่ยถามเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรงใจและห่วงใย

ปรียานุชคลี่ยิ้มขื่นๆ อีกครั้งพลางพยักหน้าช้าๆ “ธีก็น่าจะเดาได้ไม่ยากนี่จ๊ะ... วันนี้วันหยุด พรุ่งนี้ก็หยุด มะรืนก็หยุด เราคงไม่ได้เห็นหน้าแกไปอีกหลายวันนั่นแหละ”

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความปลงตก ชลธีรู้ดีว่า ‘ครูเรือง’ สามีของเธอมักจะใช้เวลาวันหยุดไปกับวงเหล้าและการพนัน ทิ้งให้ภรรยาผู้อ่อนหวานต้องใช้ชีวิตอยู่ในบ้านที่เงียบเหงาราวกับป่าช้าเพียงลำพัง ความเหงาของปรียานุชนั้นแผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้ มันเป็นความเศร้าที่ลึกซึ้งและเยือกเย็นเกินกว่าที่เด็กหนุ่มวัยสดใสอย่างเขาจะเข้าใจได้ทั้งหมด

“นี่ตีหนึ่งกว่าแล้ว พี่นุชยังไม่ง่วงเหรอครับ?”

“พี่ยังไม่ง่วงน่ะสิ... กะว่าจะนั่งอ่านหนังสือรออยู่เป็นเพื่อนธี พี่เหงา นอนไม่หลับเลย” เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา สบตาเขาอย่างสนิทสนมและเว้าวอน ราวกับเด็กหนุ่มตรงหน้าคือตะเกียงดวงเดียวที่ช่วยขับไล่ความมืดมิดในใจเธอออกไปได้ชั่วคราว

ชลธีจ้องมองดวงตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ เขาผู้ซึ่งมองโลกในแง่ดีและมีเป้าหมายที่สดใสอยู่เสมอ กลับรู้สึกใจหายเมื่อต้องมาเห็นความพ่ายแพ้ในชีวิตคู่ของคนที่เป็นเหมือนพี่สาว

“งั้น... ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะออกมานั่งคุยเป็นเพื่อน”

“จ้ะ...” ปรียานุชตอบรับสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง แววตาของเธอดูมีความหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง

ชลธีเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยใจที่หนักอึ้ง เขารู้ว่าภายใต้หน้ากากของครูบรรรณารักษ์ที่ดูใจดีและเพียบพร้อม ปรียานุชกลับต้องแบกรับความอ้างว้างมหาศาลไว้เพียงลำพัง ในขณะที่เขากำลังสู้เพื่อที่จะสร้างครอบครัวกับคนที่รัก แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับกำลังติดอยู่ในคุกที่เรียกว่าการแต่งงานที่ล้มเหลว

ชลธีรีบอาบน้ำด้วยความตั้งใจว่าจะรีบออกมานั่งเป็นเพื่อนเธอ เพื่อให้แสงสว่างจากพลังบวกของเขานั้นช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของพี่สาวคนนี้ให้ผ่านพ้นคืนที่แสนเหงาไปได้อีกสักคืน

หยดน้ำใสยังคงเกาะแพรวพราวอยู่ตามไรผมและลาดไหล่กว้างยามที่ชลธีผลักประตูห้องน้ำออกมา ความเย็นฉ่ำของน้ำช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวันจนมลายหายไปสิ้น ทิ้งไว้เพียงความสดชื่นและกระปรี้กระเปร่าที่แผ่ซ่านออกมาจากกายหนุ่ม

ชลธีในยามนี้มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันกายท่อนล่างไว้อย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นแผงอกผายแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงจากการเคี่ยวกรำฝึกฝนร่างกายอย่างหนักเพื่อเตรียมสอบทหาร หน้าท้องของเขาขยับไหวตามจังหวะการหายใจ เผยให้เห็นลอนซิกแพ็กที่เรียงตัวสวยเป็นระเบียบดูดุดันสมส่วน ผิวพรรณที่กร้านแดดเล็กน้อยจากการทำงานหนักยิ่งเสริมให้เขามีเสน่ห์แบบชายหนุ่มเต็มตัว ประกอบกับรูปร่างที่สูงใหญ่โดดเด่นและใบหน้าคมคายที่มีสันกรามชัดเจน มันคือภาพลักษณ์ที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย จนไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดพิมพิกาถึงได้ออกอาการหึงหวงหน้ามืดตามัวทุกครั้งที่มีสายตาของสาวน้อยสาวใหญ่แอบชำเลืองมองเขาในศาลาอเนกประสงค์

เด็กหนุ่มเดินก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาจดจ่ออยู่กับพื้นไม้ที่เขาเพิ่งเดินผ่านมาอย่างระมัดระวัง เพราะเกรงว่าหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากกายจะทำให้พื้นบ้านเลอะเทอะและสร้างภาระให้เจ้าของบ้านสาว เขาเดินอย่างสำรวมจนลืมสังเกตไปว่า บรรยากาศรอบข้างบัดนี้กลับเงียบงันลงอย่างประหลาด

เขาลืมสังเกตเห็นดวงตาคู่หนึ่ง... ดวงตาของปรียานุชที่บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยและจับจ้องมาที่เรือนร่างของเขาอย่างไม่กะพริบตา

ปรียานุชที่นั่งจมอยู่ในความเหงาเมื่อครู่ บัดนี้หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ภาพเด็กหนุ่มซื่อๆ ที่เธอเคยเอ็นดูเหมือนน้องชาย บัดนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มที่มีแรงดึงดูดทางเพศอย่างมหาศาลอยู่ตรงหน้า แสงไฟสลัวจากโคมไฟตกกระทบมัดกล้ามและหยดน้ำบนผิวกายของเขาจนดูวาววับราวกับรูปสลัก มันช่างตัดกับภาพสามีของเธอที่มักจะกลับบ้านมาในสภาพขี้เหล้าเนื้อตัวเหม็นอับราวกับอยู่คนละโลก

ความเงียบปกคลุมไปทั่วโถงบ้านจนได้ยินเสียงนาฬิกาที่เข็มยาวเดินไปอย่างช้าๆ ปรียานุชตกอยู่ในภวังค์แห่งความหลงใหลชั่วขณะ เธอจ้องมองแผ่นอกแกร่งและหยาดน้ำที่ไหลผ่านหน้าท้องนั้นอย่างเผลอไผล ลืมไปสิ้นว่าเธอกำลังทำสิ่งที่มิควร จนกระทั่งชลธีเดินมาหยุดลงไม่ไกลแล้วเงยหน้าขึ้นประสานสายตาเข้ากับเธอพอดิบพอดี

“อุ๊ย!...”

ปรียานุชสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกมนต์สะกดนั้นหลุดลอยไป เธอรีบหลบสายตาวูบ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ใบหน้าหวานสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความละอายใจที่แอบมองเรือนร่างของเด็กหนุ่มที่เปรียบเสมือนลุกศิษย์อย่างจาบจ้วง

ชลธีเห็นอาการสะดุ้งนั้นแต่เขากลับไม่ได้เฉลียวใจในแง่ร้าย ความซื่อบริสุทธิ์ทำให้เขาคิดเพียงว่าตนเองอาจจะเดินออกมาในสภาพที่ไม่เรียบร้อยจนทำให้พี่สาวคนสนิทต้องตกใจ เขาจึงรีบคลี่ยิ้มกว้างอย่างจริงใจเพื่อลดความประหม่าของอีกฝ่าย

“รอเดี๋ยวระครับพี่นุช... เดี๋ยวผมไปใส่เสื้อผ้าก่อน แล้วจะออกมานั่งคุยเป็นเพื่อนนะครับ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนของเขาเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนความรุ่มร้อนในใจของปรียานุช ชลธีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหมุนกายเดินเข้าห้องพักของตนเองไป ทิ้งให้ปรียานุชนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มือเรียวสวยของเธอกุมเข้าหากันแน่น ลมหายใจยังคงหอบถี่ระคนสับสน ความเหงาที่เคยเป็นสีเทาหม่นเมื่อครู่ บัดนี้กลับถูกแต่งแต้มด้วยสีสันของความปรารถนาจางๆ ที่เธอเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับกับตัวเอง