ในหอพักที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร ชลธีค่อยๆ สอดกุญแจเข้ากับรูกลอนอย่างระมัดระวัง เขาบิดลูกบิดช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงโลหะกระทบกัน เพราะไม่อยากให้ความเหนื่อยล้าของเขาไปรบกวนการพักผ่อนของปรียานุชและสามีที่พักอยู่ชั้นบน
ร่างกำยำที่อ่อนเปลี้ยแทรกตัวเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เขาปล่อยตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีขาวขุ่นที่ส่งเสียงประท้วงเบาๆ มือหยาบกร้านจากการตรากตรำทำงานหนักยกขึ้นลูบใบหน้าคมสันที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบความมัน งานพาร์ทไทม์ที่เพิ่งเลิกมาในเวลาตีหนึ่งกว่าเช่นนี้ หนักหนาสาหัสสำหรับเด็กหนุ่มวัยเรียน แต่เขาไม่มีทางเลือก หากต้องการจะคว้าฝันในการสอบเข้าเตรียมทหารและแบ่งเบาภาระของครอบครัว
ท่ามกลางความมืด แสงไฟจากโถงบันไดด้านนอกที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามาทำให้เขาชะงัก ชลธีขมวดคิ้วมองแสงนั้นด้วยความสงสัย
‘วันนี้ครูเรืองอยู่บ้านแฮะ...’ เขาคิดพลางหลับตาลงพิงพนักเก้าอ
