COMMANDER KILLIAN [ EX-MILITARY SERIES 01]

KILLIAN 15

CALIRAYA POV:

WAR AGAIN🚫

"Hindi ka ba nakikinig?!" sigaw ni Killian, ang mukha niya ay namumula sa galit. "Sinabi ko nang gusto kong makipaghiwalay sayo! Bakit ba hindi mo maintindihan?"

"Hindi ako makipag-divorce, Killian!" sigaw ko pabalik, ang boses ko ay nanginginig sa galit at sakit. "Kahit anong gawin mo, hindi ako makipag-hiwalay sa'yo!"

Hindi talaga, lalo na hindi ko pa alam kung ano ang totoong motibo ni Lorebel. I feel something on her, may naaamoy talaga akong kakaiba.

"Hindi mo ba naintindihan na hindi kita mahal?" sabi niya, ang kanyang boses ay malamig at walang emosyon. "Hindi kita mahal, Caliraya. At hindi na kita kailanman mamahalin!"

"Alam ko!" sigaw ko ang mga luha ko ay nagsimula ng tumulo patungo sa pisngi ko. . "Alam kong hindi mo ako mahal. Pero hindi ibig sabihin na hahayaan kitang saktan ako. Hindi ako makikipag-divorce, Killian. Ayaw kong ibigay ang gusto mo!"

"Bakit ba ang tigas ng ulo mo?" tanong ni Killian, ang mukha niya ay puno ng pagkainis. "Bakit ba ayaw mong tanggapin na tapos na tayo? Bakit ba ayaw mong mag-move on?"

"Kasi mahal kita!" sigaw ni Caliraya, ang boses ko ay nanginginig sa pag-iyak. "Kahit alam kong hindi mo ako mahal, mahal kita. At ayaw kong mawala ka sa akin."

Napailing siya sa akin. Ang sakit ng nararamdaman ko ngayon. Ang pagmamahal ko kay Killian ay tunay, pero alam kong hindi ito sapat.

"Hindi mo ba naiintindihan na hindi mo ako mapapamahal sa'yo?" sabi ni Killian, ang boses niya ay puno ng panghihinayang. "Hindi mo ako mapamahal sa'yo, Caliraya. Kahit anong gawin mo, hindi mo ako mapa-sa'yo."

"Basta hindi ako papayag," matigas na sabi ko. Ang mga luha ko ay dumaloy sa pisngi ko.

3RD POV;

Lihim akong napailing, ang mga labi ko ay bahagyang nakangiti. Sa wakas, magsimula na ang aking plano. Nag-aaway na naman kasi silang dalawa si Killian at Caliraya, at alam kong ito na ang pagkakataon ko.

Kahit alam ko naman na mali ang ginagawa ko, handa kong gawin ang lahat para sa lalaking mahal ko. Kahit magmukhang desperada, wala akong pakialam. Ang mahalaga lang sa akin ay makuha ko ang lalaking mahal ko.

GGGG

"Kailangan kong mag-ingat," bulong niya sa sarili, habang pinapanood ang dalawa. "Kailangan kong tiyakin na hindi nila mahahalata ang aking tunay na motibo."

Sa kanyang isipan, nakikita niya ang kanyang sarili na masaya kasama si Killian, ang lalaking mahal niya. Ang kanilang pag-ibig ay magiging tunay at walang hanggan.

"Gagawin ko ang lahat para makuha ka," bulong niya sa sarili, ang mga mata niya ay puno ng determinasyon. "Gagawin ko ang lahat para makuha ka, Killian.”

CALIRAYA POV:

Madilim na nakatingin si Killian sa akin, ang kanyang panga ay galit na gumagalaw. Nangunot agad ang noo ko, hindi siya kailanman nagagalit sa akin na tulad ngayon. Ilang minuto niya pa akong tinitigan at biglang tumalikod at lumabas sa condo. Nakatulala ako habang nakaupo sa sofa, inisip kong ano ba talaga ang problema.

Parang may malaking pader na naghihiwalay sa amin. Hindi ko maintindihan ang mga mata niya, ang galit na nakikita ko roon ay hindi pamilyar. Ang katahimikan sa pagitan namin ay mas mabigat kaysa sa anumang salita.

Napahawak ako sa dibdib ko, parang may kung anong mabigat na nakadagan dito. Ano ba ang nagawa ko? Ano ba ang dahilan bakit siya nagalit?

"Killian?" Mahina kong tawag, pero hindi niya narinig dahil tuluyan na siyang nakalabas.

Tumayo ako at lumapit sa pintuan, nakatingin sa kanyang papalayong anyo. Ang likod niya ay tila ba naglalabas ng galit at sakit. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Napabuntong-hininga naman ako, ang puso ko ay naglalaro pa rin sa kaba. Parang isang malaking bato ang nakadagan sa dibdib ko, hindi ko alam kung dahil ba kay Killian o dahil sa mga nangyayari sa buhay ko ngayon.

Pero bigla na lang tumunog ang selpon ko, nag-vibrate sa bulsa ko. Isang unregistered number. Nagdadalawang-isip ako kung sasagutin ko ba, pero naisip kong baka importante din.

"Hello?" Mahina kong sagot.

"Hello po, Ms. Caliraya Concepcion?" Ang boses sa kabilang linya ay masigla at magiliw. "From DK Clothing company po ito. Tawag po ito para ipaalam na napili po kayo sa aming application para sa posisyon ng sekretarya."

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ako makapaniwala! Nakuha ko ang trabaho! Sabi kasi ni Khala kailangan ko ng gagawin upang ma distract ang atensyon ko. Kaya naman ay nag-apply ako ng trabaho na hindi ko naman akalain na dadating sa punto na matatanggap ako.

"Talaga po?" Masayang tanong ko, ang boses ko ay nanginginig sa tuwa.

"Opo! Gusto po sana naming makita kayo kaagad para sa isang maikling interview. Pwede po ba kayong pumunta sa DK building ngayon?"

“Yes! Pupunta po ako kaagad." Mabilis kong sagot.

"Mabuti po. Kita na lang po tayo doon."

Mabilis kong binaba ang tawag at nagmamadaling nagbihis. Isang pormal na damit ang aking isinuot, at naglagay ng kaunting make-up.

Kailangan kong mag-focus sa trabaho. Kailangan kong kalimutan ang mga problema ko.

Napabuntong-hininga ako, habang nakatingin sa reflection ng salamin. Pinipilit na alisin ang mga iniisip ko tungkol kay Killian. Tama, kailangan kong mag-focus sa bagong trabaho. Kahit na may pera naman akong pundo, ang trabaho ay magbibigay sa akin ng purpose, ng isang bagay na pagkakaabalahan.

Mabilis akong naglakad palabas ng condo, ang puso ko ay naglalaro pa rin sa kaba. Pero sinikap kong ngumiti, pinipilit kong maging positibo.

"Kaya mo 'to," bulong ko sa sarili. "Kaya mo 'to."

Habang naglalakad papunta sa kumpanya, napapansin kong unti-unting nawawala ang kaba ko. Napalitan ito ng excitement.

Nang makarating ako sa kumpanya, napatulala ako sa laki at ganda nito. Isang malaking building na puno ng mga tao na nagmamadali.

"Kaya mo 'to," ulit kong bulong sa sarili. "Kaya mo 'to."

Huminga ako ng malalim at naglakad papasok sa building, pinipilit kong pakalmahin ang sarili ko. Kailangan kong mag-focus sa interview. Ito ang pagkakataon ko upang magsimula ulit.

Nilibot ko ang paningin sa lobby, naghahanap ng isang tao na pwedeng tanungin. Nakita ko naman ang isang babaeng nakaupo sa isang desk, nakangiti at nag-aayos ng mga papel.

Lumapit ako sa kanya at nagtanong, "Excuse me, alam niyo po ba kung nasaan ang interview room?"

"Ah, oo naman," sagot niya, nakangiti. "Sa ikatlong palapag po, sa dulo ng pasilyo. May nakasulat na 'Interview Room' sa pinto."

"Salamat po," magalang na sabi ko, at ngumiti rin. "Pasensya na po, bago lang po ako dito."

"Ayos lang po," sagot niya. "Good luck po sa interview!"

"Salamat po!"

Naglakad ako papunta sa elevator, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis. Pagpasok ko sa elevator ay mahina akong nagdasal.

Nakatayo ako sa harap ng isang malaking desk, nakaharap sa isang lalaking nakasuot ng mamahaling suit. Ang kanyang mga mata ay matalim, parang sinusuri ang bawat galaw ko.

"So, Ms. Caliraya," sabi niya, ang boses niya ay malalim at may awtoridad. "Ano ang masasabi mo sa iyong sarili? Ano ang kaya mong gawin, at ano ang hindi mo kaya?"

Huminga ako ng malalim, pinipilit kong maging kalmado. "Sir, bilang sekretarya, naniniwala po ako na mahalaga ang pagiging aktibo sa trabaho. Kaya kong mag-organisa ng mga meeting, mag-schedule ng mga appointments, at mag-manage ng mga tawag. Mahilig din po akong mag-research at mag-compile ng mga impormasyon. Pero alam ko rin po na may mga bagay na hindi ko pa kaya. Halimbawa, hindi pa po ako sanay sa paggamit ng ilang software. Pero handa po akong matuto, handang mag-aral at mag-improve."

"Mabuti," sabi niya, tumango siya sa akin at tumayo. Sobrang bilis ng t***k ng dibdib ko.

"Naiintindihan ko po, Sir," sabi ko, ngumiti. "Handa po akong harapin ang anumang hamon."

"Mabuti," sabi niya, tumango ulit. "Mayroon ka pa bang ibang gustong idagdag?"

"Wala na po, Sir," sabi ko.

“Congratulations, you're hired!”

“P-po?” naguguluhan na tanong ko.

“Tanggap ka sa trabaho, Ms. Concepcion.”