“อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ถึงห้องแล้ว”
เขาพูดเสียงนิ่ง
แต่จังหวะก้าวกลับช้าลงโดยไม่รู้ตัว
เหมือนอยากยื้อเวลาให้นานกว่านี้อีกนิด
พาขวัญยังคงซบอยู่ใกล้อกเขา
ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงชัดเจนผ่านเนื้อผ้า
ตึก… ตึก… ตึก…
เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
“ทำหัวใจพี่เต้นดังจังเลย...ตื่นเต้นหรือคะที่ได้อุ้มผู้หญิงสวย”
คำพูดนั้นทำให้แทนไทชะงัก
“เดินเร็วต่างหาก” เขารีบแก้ตัว ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ใช่
พาขวัญเหลือบตามองเขา
มุมปากขยับขึ้นนิด ๆ
“เหรอคะ…”
น้ำเสียงเหมือนรู้ทัน
แทนไทกลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้มั่นคงกว่าเดิม
“อย่าขยับ เดี๋ยวตก”
“ขวัญไม่ได้ดิ้นสักหน่อย”
“ก็เกาะแน่นขนาดนี้ จะไม่ให้คิดได้ยังไง”
เธอชะงัก
เพิ่งรู้ตัวว่าปลายนิ้วยังจิกเสื้อเขาไว้แน่น
ค่อย ๆ คลายออกอย่างเขินอาย
แทนไทมองการกระทำนั้น
แล้วหัวใจกลับยิ่งเต้นแรงกว่าเดิม
ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง
มีเพียงเสียงฝีเท้าและลมหายใจ
